Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2008

Alba Nuadh.



Σαν στάχυα στέκουν.
Σαν στάχυα πίσω από την κόκκινη γραμμή του δαπέδου.
Λευκοί προβολείς στις οφθαλμικές κόγχες.
Αχρείαστοι γέροι που το παίζουν στο "κάτι έχω να σου μάθω".
Βολεμένα παιδάκια που το παίζουν απαθείς.
Αδιάφορες γκόμενες που το παίζουν ξεχωριστές.
Πόσος φόβος χωράει σε ένα βαγόνι;

Κοιτάζω έξω, στην ανακλούσα θολή μαυρίλα των τοίχων.
Τη φαντάζομαι να φεύγει γρήγορα, γιατί γρήγορα φεύγει.
Χαμογελώ λίγο, έτσι για να αιφνιδιάσω όποιον με κοιτά.
Γυρίζω και εγώ τα μάτια μου πάνω του. Για να σε δω τώρα!
Ανοιχτά γαλάζια μάτια που ξεπλύθηκαν στις κυλιόμενες.
Μετράω. Όχι, δεν πρόλαβα, γύρισε.

Χοντρομπαλάδες κατσούφηδες, φαλακρίζοντες χαμογελαστοί
Βλοσυροί μαλλιάδες, σοβαρές σαραντάρες, ακίνητες γριές
Ασέξουαλ μεταλλούδες, καυλογκόμενες σε συσκευασίες των 12
Μετροσέξουαλ ξεβαμμένοι, κνίτες βαμμένοι, ινδιάνοι και καουμπόηδες, νοικοκυρές και ερωμένες, χαϊδεμένα και μπάσταρδα, ό,τι μπορεί ο καθένας
Σύνταγμα ρε γαμιόληδες, κατεβείτε.
Δε βλέπετε που κλείνω τα μάτια;

Ποιο εισιτήριο ρε, έχεις το θράσος; Αντί να με πληρώνετε;
Αντί να με πληρώνετε 'σεις που μπορώ να σας αντέχω;

Ξέρεις που έπρεπε να 'μαι εγώ τώρα ρε;
Βέβαια, που να ξέρεις. Εσύ ξέρεις μόνο για κάποιο Χριστινάκι και για τον κολλητό σου τον "παιχταρά μου" και ότι δε βρίσκεις να παρκάρεις Μιχαλακοπούλου. Τι άλλο να ξέρεις εσύ;

Γιατί να σου πω ρε; Εμένα ποιος μου 'πε;
Νάτο το εισιτήριο μαλάκα. Νάτο.
Εξαφανίσου τώρα.

Γυρίζω στο παράθυρο και πια δε χαμογελώ.
Λέω στην όμορφη μαυρίλα μου (;) εκεί έξω
πως, άκου, δεν είναι πως δε τους αντέχω
είναι πως φοβάμαι, τρέμω και φρίττω
χέζομαι πάνω μου, πως το λένε
άμα σκέφτομαι πως κάποτε
μπορεί να τους συνηθίσω.

Τα ανώδυνα αυτά πτυελοδοχεία
Τις ενοχλητικές φωνούλες
Τις εκνευριστικές σκέψεις
Τις πεπερασμένες συνειδήσεις
Τα όμορφα μάτια
Χαχα και τα καλοσχηματισμένα φρύδια
Φοβάμαι τόσο πολύ το μεγάλο αρχέγονο κενό μου
Που μου θυμίζει πως όλα τα χωρώ
Και με συν και με πλην και με όλα τα βόρεια λογοπαίγνιά σου
Με φαντάζεσαι; Με φαντάζεσαι εμένα να συγχωρώ;

Ξέρεις τι εγκατάλειψη είναι για κάποιον σαν εμένα αυτό;

Και ύστερα μου λες, δε θες να στεναχωριέμαι.
Μα πως αλλιώς θα ευτυχήσω;

Μην ακούω για βυθούς και υποσχέσεις.
Μην ακούω για "πάντα" και καγκουρώ.

Ανάμεσα σε 2 αεροδρόμια και 2 ενικούς
Και τον δυαδικό κώδικα των ημερών μας
Δεν έχει τέτοια.

Δε γίνεται να σε βρίσκω παντού χωρίς να το ξέρω;

Σύνταγμα ρε γαμιόληδες, κατεβείτε.
Κατεβείτε πια.

Σάββατο, 27 Σεπτεμβρίου 2008

To feed an enemy.



Βρισκόμαστε λοιπόν στη στιγμή που σαν καλός γιος, ανοίγεις το port-baggage του μητροκινήτου για να ανεβάσεις πάνω τα ψώνια. Και ανάμεσα στα γάλατα, τα αυγά, τις γατοτροφές και το πλιάτσικο του φούρνου, βλέπεις ένα PC. Ένα μαύρο, γυαλιστερό, σικάτο tower που σου κλείνει το μάτι.

-Τι είναι αυτό;
-Α μου το 'κανε δώρο ένας τύπος που δουλεύει στον Κωτσόβολο επειδή του έβγαλα γρήγορα μια άδεια.
-Και τι θα το κάνεις;
-Θα το αφήσω στο γραφείο εδώ και το άλλο θα το πάω στο εξοχικό.

Δεν μπαίνω στον πειρασμό εκείνη τη στιγμή. Σκέφτομαι πόσο αγαπάω το μπιρμπιλόνι που έχω στο γραφείο μου, σκέφτομαι πόσο σπαθί στάθηκε σε σχέση με όλα τα υπόλοιπα συστήματα (με εξαίρεση 2 μπλε οθόνες μέσα στο ίδιο δίωρο, αποτέλεσμα μαγικών από γνωστή μαυρόγατα μπλόγκερ) και κυρίως, το πόσο αθόρυβος είναι. Για να μην αναφέρω και το φιλότιμο του να δουλεύεις την GPU χωρίς ψύκτρα και ανεμιστηράκι τον Αύγουστο. Άσε δε που κάθε φορά που μπαίνει κάτι γαμάτο στο σπίτι, το καβατζώνω εγώ και τους κληροδοτώ τις αντίστοιχες παλιατζούρες. Όχι, αυτό ας το κρατήσει η maumau να το χαρεί.

Το ανεβάζω πάνω, το ξετυλίγω, του χαμογελώ όπως θα χαμογελούσα σε ένα φίνο γκομενάκι που δε θα πηδούσα για κάποιον λόγο αλλά θα ήθελα να ξέρει πως βρίσκω το σασί του ωραίο και ξεφυλλίζω τα specs.

Μάλιστα, τριανταδιάμπιτος τετραπύρηνος. Ο δικός μου διπύρηνος.
Με τέσσερα γκίγκα μνήμη, χμμ, ο δικός μου με δύο.
Σκληρός-μαμά, 640, ο δικός μου 400. Γνωστή μαυρόγατα μπλόγκερ μου έκαψε μια SATA παρεμπιπτόντως.
Και φτάνουμε στο γερό. Γραφικά, 9500GS των 512.

Όπου και σκέφτεσαι.

Το δικό μου το σατανικό μηχάνημα μέσα, είναι γαμάτο. Είναι αντικειμενικά γαμάτο.
Σίγουρα θα ήταν πολύ παραπάνω από απλώς επαρκές για κάποιον που θέλει απλώς να τρέχει Office, Civil και Autocad.
Και τούτο 'δω από την άλλη θα βγάζει Doom 3 και Assassins Creed στα full specs.
Η επιθυμία δεν έχει καμία σχέση, είναι καθαρά θέμα δικαιοσύνης.

Δέχεσαι την ήδη διατυπωμένη πρόταση για τράμπα, προσποιούμενος δισταγμό.

Και το ανοίγεις και το γαμίδι τρέχει Vista. Και τόσο BIOS όσο και chipset δε σηκώνουνε XP εκτός αν κάνεις τράμπα με external ή virtual floppy. Και φυσικά ΒΑΡΙΕΣΑΙ να το κάνεις αυτό.

Και κάθομαι από το μεσημέρι και χαμογελάω στην οθόνη μου και τα γαμημένα βίστα ΜΠΑΣ ΚΑΙ ΧΩΝΕΨΟΥΝ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΠΩΣ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ DRIVERS ΤΗΣ ΚΑΡΤΑΣ ΗΧΟΥ, ΑΥΤΗ. ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΛΛΗ, ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΕΙΝΑΙ. ΠΑΙΞΕ. ΠΑΙΞΕ.

ΚΑΙ ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΜΕ ΡΩΤΑΣ ΚΑΘΕ ΤΟΣΟ ΑΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΚΤΕΛΕΣΩ ΤΟ ΤΑΔΕ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ. ΣΤΑΜΑΤΑ.

ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΜΑΙ ΡΕ ΓΑΜΗΜΕΝΟ, ΜΕ ΕΧΕΙΣ, ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΕΣ;

(Συγγνώμη αν είπα και καμιά κουβέντα παραπάνω καλό μου, εεε; =)))

Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2008

A man's gotta do.



i) Είκοσι και σήμερα.
ii) Ενημέρωση τη Δευτέρα.
iii) Μαιευτήριο απ' την Τρίτη.
iv) Γαμημένος πονόδοντος. Εξαγωγή τώρα.
v) Καφές.

Ο φανταστικός διάλογος της ημέρας:

*Ντινγκ ντονγκ*
-Καλημέρα σας.
-Καλημέρα.
-Είμαι μια πρασινομάτα κοκκινομάλλα σεξοβόμβα απόφοιτος Γερμανικής φιλολογίας, παίζω 15 χρόνια τσέλο και μου αρέσει να παίζω τζαζ αυτοσχεδιασμούς πάνω στις φόρμες του Μπαχ.
-Πολύ ενδιαφέρον.
-Ήρθα να σας ενημερώσω πως θα είμαι -αν φυσικά το θέλετε και μου το επιτρέπετε!!!- το σεξουαλικό παιχνιδάκι σας και πως κερδίσατε τετρακόσιες εξήντα μία χιλιάδες τρισεκατομμύρια ευρώ επειδή απλώς είστε γαμάτος.
-Αυτό είναι πολύ ευχάριστο.
-Επίσης έχω μαζί μου την απόφαση του δημάρχου, του ομόσπονδου συμβουλίου, της καγκελαρίας και του 92% των πολιτών της Γερμανίας, που σας θέλει στο τιμόνι της χώρας. Ως δείγμα καλής θέλησης έναντι ψήφου εμπιστοσύνης, βομβαρδίσαμε το Ισραήλ, την Κύπρο και επανακτήσαμε το Στρασβούργο από τους Γάλλους.
-Μα είναι καταπληκτικά τα νέα σας δεσποινίς μου.
-Οι φονταμενταλιστές του πλανήτη παράτησαν τα πολυβόλα και ξεκίνησαν ένα συλλογικό οικουμενικό πείραμα για την διερεύνηση των ορίων του υπαρξισμού όπως διαμορφώθηκε μετά τον Nietzsche και το πως αυτά τα όρια συγκλίνουν σε ένα ενιαίο πεδίο σκέψης που συστηματοποιεί την έννοια της υποκειμενικότητας.
-Φοβερό.
-Οι Ινδοί και οι Κινέζοι αυτοκτόνησαν, οπότε μείναμε 3.6 δις στον πλανήτη.
-Τέλεια.
-Οι πάγοι σταμάτησαν να λιώνουν, τα είδη που θεωρούσαμε εξαφανισμένα έπαιζαν απλώς κρυφτό, ο δρουίδης Πανοραμίξ αναδάσωσε με τους μαγικούς του σπόρους τα δάση του Αμαζονίου.
-Ο κόσμος πάει απ' το καλό στο καλύτερο!
-Έχετε καλοήθες λειτουργικό αδένωμα που εκκρίνει την Εσαείνη, μια ορμόνη που προκαλεί κυτταρική αφθαρσία.
-Μπράβο μου.
-Ανακαλύψαμε την τηλεμεταφορά, μέσος χρόνος ταξιδιού Βερολίνου - Νήσου του Πάσχα 3.4 δευτερόλεπτα, χωρική ακρίβεια 2 εκατοστά. Μάθαμε να καμπυλώνουμε τον χωροχρόνο χρησιμοποιώντας υπερσυμπιεστές σκοτεινής ύλης με καύσιμο υλικό 2 κουταλιές της σούπας θαλασσινό νερό. Αυτό μας επέτρεψε να ταξιδέψουμε ως τον γαλαξία της Ανδρομέδας και να ανακαλύψουμε ότι είναι φτιαγμένος από βότκα, μπύρα και τηγανητές πατάτες.
-Φανταστικό!!!
-Ανακαλύψαμε τη θεραπεία για όλες τις ασθένειες. Πλέον θα επιλέγετε εσείς ποιος πρέπει να πεθάνει και ποιος όχι.
-Θα ορίσω μια επιτροπή.
-Με DNA που βρήκαμε στον τρούλο του καθεδρικού της Λειψίας, αναστήσαμε τον Brahms. Έχει ήδη γράψει 9 συμφωνίες που συνδυάζουν με μοναδικό τρόπο τα όργανα τη Καραϊβικής με αυτά της κλασσικής Ευρώπης και τη συμβολή ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών ήχων.
-Τι άλλο, τι άλλο;
-Δεν μπορέσαμε να απενεργοποιήσουμε το ξυπνητήρι σας.

Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2008

9mm



Υπάρχει ένα πλάσμα σε αυτόν τον πλανήτη, πάνω στο οποίο ευχόμουν να πέσω αρκετό καιρό τώρα. Σήμερα, με λίγο hangover, πολύ καφέ και τίποτα να κάνω, αποφάσισα να το αναζητήσω κάπως πιο ενεργητικά.

Προκύπτει πως το πλάσμα αυτό είναι ένα θηλυκό 28 χρονών, κάτοικος Σκανδιναβίας.
Το όνομα αυτής, Jenni Tapanila και το επάγγελμα αυτής, φωτογράφος.

Για του λόγου το αληθές:



Αυτή είναι η δεσποινίς που έψαχνα. Ο λόγος που την έψαχνα;
Θα έχετε προσέξει, ω εκατομμύρια αναγνώστες μου, πως τρέφω μια συμπάθεια προς τις κοπελίτσες και τα όπλα, πόσο μάλλον όταν αυτές οι δύο καταστροφικές δυνάμεις συνδυάζονται. Η πολύ ενδιαφέρουσα κοπελιά πάνω δεξιά, είναι μοντέλο της δεσποινίδος Tapanila. Και επειδή γενικά η δεσποινίς Tapanila ξέρει καντάρια και καντάρια μπάλας, καλό θα ήταν να περάσετε μια βόλτα από την επίσημη ιστοσελίδα της.

Μερικά δείγματα δουλειάς που αγαπώ:

Never hesitate

Never hesitate II

Dissolving life

Sprained minds (αρκετά διάσημη φωτογραφία)

My precious (αγαπημένη φωτογραφία)

My fists are my gift is me (έρωτας είναι θαρρώ)

Daddy fucked me and I loved it (επίσης διάσημη)

Πολύ την συμπαθώ αυτή τη Φινλανδή.

Πέραν του site της, μπορείτε να της μεταφέρετε τη συμπάθειά μου και στο deviantART profile της.

Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2008

Giznawz.



-Έχουμε είκοσι λεπτά ακόμα, πάμε για κανένα καφέ;
-Δεν προτιμάς καμιά μπύρα;
-Βεβαίως. Με καλαμάκι.
-Ωραία, Nørrebro;
-Και εγώ, πολύ.
-Έλα, είναι εκείνο πριν τον έλεγχο εισιτηρίων, το στρογγυλό...
-Μμμ. Ναι, πάμε εκεί.

-Γιατί με κλέβεις ρε; Από τώρα έχουμε είκοσι λεπτά.
-Πας πίσω.
-Ναι, το ξέρω, το ρολόι μου όμως πάει κανονικά.
-Εντάξει μωρέ, είκοσι, εικοσ(ι)πέντε, το ίδιο είναι.
-Βιάζεσαι να με διώξεις!
-Μετά λες για μένα και τη γκρίνια.
-Μετά λες για μένα και τη σκληρή αντιμετώπιση.
-Πίνε τη μπύρα σου μωρέ εκεί και σταμάτα.
-Μη μου κλέβεις τις ατάκες.

-Μην υποτιμάς το εικοσάλεπτο. Το εικοσάλεπτο είναι μεγάλη υπόθεση.
-Αχανής.
-Ξέρεις ρε τι μπορεί να κάνει κανείς μέσα σε ένα εικοσάλεπτο;
-Να βράσει είκοσι αυγά.
-Μπορεί να κάνει πολλά παραπάνω. 20 λεπτά είναι ένα πολύ καλό σεξ ας πούμε.
-Έχουν κάμερες εδώ οι τουαλέτες.
-Δυνατό το καλαμπουράκι. Είκοσι λεπτά κάνω περίπου για να φτάσω από το σπίτι μου στο αεροδρόμιο.
-Και ανάποδα.
-Όχι, ανάποδα κάνω χρόνια.
-Αχανής υπόθεση, δε στο 'πα εγώ...

-Η διαδρομή Δουκίσσης Πλακεντίας - Μοναστηράκι κάνει περίπου 16 λεπτά. Και άλλα τέσσερα για να βγεις στο δρόμο...
-Εντάξει, σταμάτα, κατάλαβα.

-Cold, black blurry steps and a graveyard for echoes.
In early desperation sing the birds.

Like the rejects of a photograph album, in black and white paperhills we're piled.

The warmthless sunrays stretch between us and the sun, and follow us; puppet strings.
Mouldy breakfast and tasteless hot coffee and the sliding of feet inside shoes.

Off we go.

-Συγγνώμη;
-Σουτ.
-Καλά ντε.

-
A twenty minute ride to the death of our dreaming, where to forget is to lose.
A twenty minute ride to the end of all dawns and all sunsets.

A twenty minute ride -if the traffic is scarce.


Cold, black measured incisions down the veinless ideals.
In late compensation leaves the pain.

Rewarded for our immune functionality, in white indifference we're being overlooked.

Plastic laughter comes from out the windows and bounces off our strangled ear.
Mission accomplished and duty done and the sliding of arms inside a coat.

Off we go back.

A twenty minute ride to the sinkhole of heartbeats, where to smile is to wrinkle.

A twenty minute ride to the gas masked, deep breathing of electric air fresheners.

A twenty minute ride -if the end does not come.

-Χα! Αλλά ήρθε!
-Σουτ.
-...

-And the creaking of doors and the sound of tap water and the news on TV
They can't break you, or hurt you, or touch you -for you can't really listen

And the talking and touching and hugging and kissing and fucking and she

Well, they don't really matter or make any difference -for you're not really there

But the sound of alarms and the busting of tires and the clicking of lighters

In a different, switched order -they can make you blink, can't they?

In a dreamland of failures, those small things seem to talk to the waker within.

-Αργείς;

-A twenty second ride to the note you left blank -all that there ever was to say.
A twenty second ride to the bottom left drawer, where to hide is to promise.

A twenty second ride to the mistake and back and it seems so much longer now


Now that the raiser of sunsets comes clicking up like a cigarette Prometheus
Now that the heartbeat ends the row with a sound like the bust of a tire

Now, just when the ringing of alarm clocks would tell you it's time for breakfast
But you can't really listen for you're not really there.

Off we go.


-Όχι δα, έχουμε 5 λεπτά ακόμα.
-Ναι, να τα χέσω.
-Εσύ δε μου πήρες τα αυτιά να μην υποτιμώ τον χρόνο;
-...
-Και τα πράγματα που μπορεί να χωρέσει κανείς σε αυτόν;
-Και τι μπορεί να χωρέσει μέσα σε 5 λεπτά μωρέ.

-Θα σου δείξω.

Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2008

Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2008

Drumroll.



Νέα προσθήκη, παλιά παρουσία.

Στο λήμμα Scotland's Shame θα βρείτε το blog του ανθρώπου που αποφεύγω να διαβάζω γιατί μου δημιουργεί συμπτώματα complex κατωτερότητας.

Μη μου πείτε ποτέ τι γράφει, ναι;

Execution style.



Καλημέρα, μου λέει και μου δείχνει την πληγή του.
Πέρασε, του λέω και του δείχνω την έξοδο.

Καθόμαστε στο μπαρ.

-Stolichnaya. Δύο παγάκια, όχι λεμόνι.
-Glenfiddich. Μαύρο. Διπλό. Σκέτο.

Με κοιτάζει.

-Εσύ ποιο πήρες;
-Δε θυμάμαι.
-Μμμ.
-Είδες τα αεροπλάνα σήμερα;
-Όλη τη νύχτα.
-Ξέρεις ότι δεν πάνε όλα τ...
-Ναι.
-Υπάρχει υπερατλαντική πτήση για μεθαύριο με 350 ευρώ ε.
-Σοβαρά; Για μεθαύριο τόσο φθηνά;
-Ναι.
-Από που, από δω;
-Όχι.
-Μμμ.

Αναστεναγμός.

-Ε! Τι θα γίνει με αυτή τη Stoli σήμερα;;;
-Έχεις κανένα τσιγάρο;
-Έχω έναν ξεραμένο Craven και ένα πακέτο Davidoff για μετά.
-Πότε μετά;
-Ξέρω 'γω, μετά. Μόλις τελειώσουμε από δω.
-Φέρε ένα Davidoff.
-Πούστη.
-Ναι, σε χάλασε.
-Ε, ΤΗ ΒΟΤΚΑ ΡΕ.
-Πες και για το άλλο.
-ΚΑΙ ΤΟ GLENFIDDICH, ΑΝΤΕ.
-Ευχαριστώ.

Παίζει με τις οδοντογλυφίδες.

-Να σου πω ρε 'συ.
-Μμ.
-Χαρτάκια έχεις;
-Τι;
-Χαρτάκια, για τον Craven.
-...
-Έχεις;
-Όχι.
-Ε τότε βούλωνε, ως εδώ ακούγεσαι.
-Δεν το 'χα σκεφτεί.
-Καλά, σκάσε τώρα.
-...
-...
-ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕ ΤΑ ΠΟΤΑ ΡΕ ΦΙΛΕ;

-Ξέρεις τι θυμάμαι μερικές φορές και απογοητεύομαι;
-Ναι.
-Το βρίσκεις σωστό;
-Έχεις δίκιο.
-Ναι, αλλά το βρίσκεις σωστό;
-Όχι. Αλλά αφού έχεις δίκιο;
-Σωστά...
-Πως να το κάνουμε δηλαδή.
-Σωστά.
-Εγώ ξέρεις τι σκέφτομαι καμιά φορά και απελπίζομαι.
-Ναι.
-Το βρίσκεις σωστό;
-Έχεις άδικο.
-Ναι, αλλά το βρίσκεις σωστό;
-Ναι. Αλλά αφού έχεις άδικο;
-Σωστά.
-ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ, ΜΗΠΩΣ ΝΑ ΠΑΜΕ ΝΑ ΠΑΤΗΣΟΥΜΕ ΚΑΝΑ ΣΤΑΦΥΛΙ, ΝΑ ΤΣΟΥΛΗΣΟΥΜΕ ΚΑΝΑ ΒΑΡΕΛΙ ΞΕΡΩ 'ΓΩ;

Κοιτάει το πάτωμα.

-Τι έγινε, αεροπλάνα;
-Μμμ...
-Ξέρεις για την πρώτη συμμαχική βόμβα στο Βερολίνο;
-Την Μαίρη;
-Ε;
-Ε τι να ξέρω μωρέ μαλάκα.
-Χμ, η πρώτη-πρώτη βόμβα που έπεσε στο Βερολίνο, έπεσε στον ζωολογικό κήπο.
-Ουάο.
-Σκότωσε τον μοναδικό ελέφαντα που είχανε.
-Από Βερολίνο ξεκινάει αυτή η υπερατλαντική ε.
-Ναι.
-...

Αναστενάζω.

-Τα ποτά σας.
-Κάτσε ρε, τι, από τώρα;
-Συγγνώμη παιδιά αλλ...
-Καλά, σκάσε, φύγε, φχαριστούμε.
-Μη μιλάς έτσι στον άνθρωπο.
-Ποιον άνθρωπο μωρέ μαλάκα.

Ιεροτελεστίες. Θυμίζουν γουλιές.

-Δεν έχουμε τίποτα να πούμε ε.

Γελάει μανιακά.

-Αν δεν είχαμε τίποτα να πούμε θα μιλούσαμε όλη την ώρα ρε.
-Δηλαδή εμείς δε μιλάμε;
-Κατά βάση όχι, δε μιλάμε. Λέμε.
-Και τι περιμένουμε;
-Τίποτα, εμάς μας περιμένουν.
-Ποιοι;
-Η σωστή στιγμή να τα πούμε.
-Τη σωστή στιγμή...
-Ναι.
-Δεν είναι άδικο αυτό;
-Είναι το σωστό.
-Ναι αλλά δεν είναι άδικο;
-Είναι. Αλλά αφού είναι το σωστό;
-Ναι...
-Πως να το κάνουμε δηλαδή.

-Ξέρεις ότι υπάρχει ένα Glenfiddich 50 ετών;
-5ο ετών;
-Ναι.
-Προς πώληση;
-Ναι. Πεντακόσια μπουκάλια παγκοσμίως.
-Πόσο πάει;
-Πέντε χιλιάδες λίρες. Έξι τρακόσα σε ευρώ.
-Και τα αεροπορικά είναι...
-Τριακόσια πενήντα. Ναι.
-Ναι.
-Μόνο να βρω το γαμιόλη που είπε πως τα φράγκα δε φέρνουν την ευτυχία.

-Πες του να φέρει άλλη μια γύρα.
-Κλαις ρε μαλάκα;
-Πες του να φέρει άλλη μια γύρα μωρέ.

Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2008

Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2008

Then the insects left.



Εγώ τα μάτια μου, δεν τα 'χα βάψει στα χρώματα του πολέμου.
Καμιά πανοπλία δεν ήθελα να φορώ.
Μαζί το ψάχναμε το κούμπωμά της, θυμάσαι;
Και θυμάσαι που σου 'πα πως θα τα βγάλω τα αλυσιδωτά γάντια
όχι για να τα εγκαταλείψω μα για να μπορεί κανείς να μου δαγκώσει τα χέρια
που θα απλώνω σε προσφορά.

Έφυγε ο θόρυβος από τον κόσμο, έμεινα με τον μεγάλο σαματά
ανάμεσα απ' τα αυτιά μου
και τα μαύρα σπαρτά στα λιβάδια και τα χλωρά πράσινα φύλλα
όλα στέκουν με μια φρικτή νικητήρια τάξη που γεωμετρεί
και τον ορίζοντα ακόμα.

Τα πουλιά έφυγαν, δεν είχαν με τι να τραφούν πια
και πήραν μαζί τους και τις φτερούγες τους, όλες μαζί
έτσι όπως ήταν στοιβαγμένες κοντά στις δικές μου.
Αν δεν ήμουν βέβαιος πως έχεις δικές σου καλύτερες
θα ήμουν βέβαιος πως εσύ μου τις πήρες.

Λες και θα φοβόσουν ποτέ πως θα σ' ακολουθήσω...

Μια μικρή πασχαλίτσα στη γραμμή της ζωής μου
μου φώναξε μέσα από την έρημη παλάμη μου
"Ειρήνη!"
Μα γρήγορα διόρθωσε, "Ανακωχή!"

-Ως πότε, την ρωτώ.
-Μέχρι να έχεις κάτι να χάσεις, απαντά.
-Μα χάνω, χάνω τον πόλεμο. Χάνω την ευκαιρία μου να ηττηθώ.

Χαμογελούν τα έντομα;
Καταλαβαίνω.
Διόρθωση, ξέρω.
Χαμογελώ αδύναμα κι εγώ.

"Μην αργήσετε. Σας έχω ανάγκη."

Την κλείνω στην παλάμη μου
και την κρατώ για λίγο εκεί τρυφερά.
Μετά, ο χρυσοστόλιστος ορίζοντας.

Πέμπτη, 18 Σεπτεμβρίου 2008

Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2008

Αφορισμός #12



Δεν είναι η έλλειψη νοημοσύνης ή χαρακτήρα που κάνουν έναν άνθρωπο ρηχό, είναι απλούστατα τα φθηνά κίνητρα.

18 Oktober.



Ν2, REIHE 4.
Ταπώστε τις σούφρες σας.

"Άντε και κατεβάζει ο Kακάου τη μπάλα από τη σέντρα προς τα μας, ωραία; Και τον κόβει ο Φρίντριχ με κάθετο τάκλιν και ζητάνε οι Στουτγκάρδοι πέναλτι και πετάγεσαι εσύ πάνω και λες πέναλτι. Τι κάνω εγώ μπρος σε τόσους Βερολινέζους μια ζωή εξέδρα;"

Δευτέρα, 15 Σεπτεμβρίου 2008

"Θα δούμε."



Από την συγκεντρωτική ανάλυση των μη-Ευκλείδια οριζόμενων δεδομένων, όπως αυτά προέκυψαν στην χρονική περίοδο 15-8-2008 ως 15-9-2008 και έχοντας ως αξιωματικό κριτήριο την απουσία συνειδητής παρατήρησης αυτών κατά την διάρκεια διεξαγωγής των συμβάντων της ως άνω περιόδου (μη όντας δηλαδή δέσμιοι της γενικής αρχής της απροσδιοριστίας του Heisenberg όπως αυτή εφαρμόζεται σε κάθε ασαφές και κβαντικό δεδομένο) προκύπτουν τα κάτωθι συμπεράσματα:

-Ενδοκρινολογικώς, παρατηρήθηκε μη-Γκαουσιανή κατανομή ορμονικών επιπέδων σε τουλάχιστον ένα εκ των δύο δειγμάτων. Οι καμπύλες σεροτονίνης, ντοπαμίνης και ωκυτοκίνης παρουσίαζαν απρόβλεπτες μεταβολές που φαινομενικά δεν είναι σε συνάρτηση με κάποιο παρατηρήσιμο ερέθισμα. Ως και τις 15/9/2008 η αιτία αυτού δεν είναι επίσημα γνωστή και οι περεταίρω έρευνες επικεντρώνονται στην υποψία κυττάρων μνήμης διάφορα αυτών της long term και short term μνήμης.

-Το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα της REM φάσης του ύπνου στα μισά τουλάχιστον δείγματα, δεν απέδωσε καρπούς όπως και αναμενόταν, ανακαλύφθηκε παρ' όλα αυτά μια ανεξήγητης σημασίας ανωμαλία. Κυμματομορφές Άλφα μικρής διάρκειας εμφανίστηκαν λίγο πριν το τέλος κάθε ασυνήθιστα σύντομης φάσης REM. Εικάζεται πως πρόκειται για κάποιον τυχαία εκκινούμενο υπομηχανισμό λήξης ή ακύρωσης της REM φάσης, όμως η περεταίρω διερεύνηση θεωρήθηκε μη αναγκαία καθώς δεν αναμενόταν κανένα σημαντικό εύρημα.

-Μοτίβα συμπεριφοράς #1: Παρατηρήθηκε διαφοροποίηση των συνηθειών στο 50% τουλάχιστον του εξεταζόμενου πλήθους. Οι διατροφικές τάσεις ασθένησαν και αυτό μπορεί μακροπρόθεσμα να συσχετιστεί με μια γενικότερη ήπια εξασθένιση του ένστικτου αυτοσυντήρησης. Μια ριψοκίνδυνη σημασιολογικά δειγματοληψία, θα μπορούσε να συνδέσει την γενικότερη αυτή τάση με έναν εντονότερο εθισμό στα σκευάσματα νικοτίνης.

-Μοτίβα συμπεριφοράς #2: Σε συνέχεια της διαφοροποίησης των αναμενόμενων συμπεριφορών, παρατηρήθηκε βίαιη και μεγάλης διαρκείας επέμβαση στους Κιρκαδικούς ρυθμούς του 100% του πληθυσμού. Οι ώρες ύπνου μειώθηκαν δραστικά και ενώ συνήθως δεν έπεφταν υπό του καθιερωμένου κατώτατου ορίου, τόσο η διάρκεια όσο και το t0 της διαδικασίας ξεκούρασης, άλλαξαν δραστικά. Σαφές συμπέρασμα δεν δύναται να προκύψει ακόμα καθώς οι εικασίες περί συνειδησιολογικής φύσης του φαινομένου εκ μέρους των δειγμάτων δεν μπορούν να τεκμηριωθούν πριν την αξιωματική επεξήγηση των ενδοκρινολογικών δειγμάτων.

-Μοτίβα συμπεριφοράς #3: Η εγκεφαλική διαδικασία σύνθεσης και αντίληψης παρουσιάζει ανωμαλίες τουλάχιστον σε ένα εκ των δύο δειγμάτων στατιστικά. Η ανωμαλίες είναι κυρίως

α) η αυξητική τάση για σύνθετες νοητικές διεργασίες όταν τα επίπεδα ντοπαμίνης θα έπρεπε να εκμηδενίζουν κάθε τέτοια τάση

και

β) οι μεταβολές στους Κιρκαδικούς ρυθμούς και τις διατροφικές συνήθειες θα έπρεπε να επιτρέπουν πολύ λιγότερη διαύγεια από τη φαινομενική εξ' αιτίας της προκύπτουσας διαταραγμένης ενεργειακής απορρόφησης.

Η αξονική τομογραφία απέκλεισε την ύπαρξη οποιασδήποτε φύσης όγκου, η επιπλέον αιμάτωση του οποίου θα μπορούσε να ευθύνεται ενδεχομένως για την τάση αυτή. Επιπλέον, τα μισά τουλάχιστον δείγματα επέκτειναν την δυνατότητα σύνθεσης και συγκέντρωσης πολύπλοκων νοητικών εργασιών ακόμα και πέρα από το κοινό περιβάλλον αλληλεπίδρασης. Η απροσδιόριστης φύσης αυξομείωση των επιπέδων ορμονών και η ανεξήγητη απουσία συνεπειών της αλλαγής των μοτίβων συμπεριφοράς, καθιστά αυτά τα δείγματα ακατάλληλα για μελέτη.

Εν τέλει, προτείνεται διεύρυνση του χρονικού πλαισίου μελέτης μέχρι να καταστεί εμφανές κάποιο συγκεκριμένο μοτίβο, ευκολότερα επεξηγήσιμο. Παραμένει ίσως δυσμενές το γεγονός πως λόγω της φύσης του πειράματος, το κόστος δεν δύναται να υπολογιστεί προ της πραγμάτωσης της διαδικασίας, αλλά είναι το ομόφωνο πιστεύω όλης της επιστημονικής ομάδας πως όποιο και αν είναι αυτό, τα αποτελέσματα θα αξίζουν τον κόπο.

Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2008

Έλα να παίξουμε.



1) Λύνεις την ακροστιχίδα.
2) Κάνεις τον αναγραμματισμό.
3) Συμπληρώνεις (με κεφαλαία) το εύρημα http://i22.photobucket.com/albums/b333/Veinsaw/?????????????.jpg
4) Ακολουθείς τις οδηγίες.
5) "Αισθάνεσαι τυχερή".
6) Αντικαθιστάς το link στο Photobucket χρησιμοποιώντας την ομορφότερη μπλε λέξη του 2ου section.
7) Ακολουθείς τις οδηγίες.
8) Αντικαθιστάς και πάλι το Photobucket link.


Η ακροστιχίδα:

[ ]-Upbeat drug, related to trance music in popular culture.
[ ]-Loses only to paper.
[ ]-Brass jazz organ.
[ ]-First name of the author of Drogen und Rausch.
[ ]-Fearsome Nazi-era ballistic missiles.
[ ]-The way fellatio is performed.
[ ]-Norwegian mythological Apocalypse.
[ ]-Egyptian goddess, daughter of Geb.
[ ]-Last name of Paul Verlain's lover.

Καλή διασκέδαση!

Σάββατο, 13 Σεπτεμβρίου 2008

Short story #3



Είχε ανάγκη να βρει κάποιον με κοινό αίμα στις φλέβες του.
Τόση ανάγκη, που άρχισε να ανοίγει αδιακρίτως σώματα
ελπίζοντας να το ανακαλύψει.

Die Garnele.



Ανανεωμένη και ολάνθιστη, η αγαπημένη σας γαρίδα, επιστρέφει στην διαμαντοστολισμένη λίστα των αγαπημένων μου μπλόγκερζ. Αν θέλετε να δείτε πως θα ήταν ο Ρίτσος στα νιάτα του ως φοιτητής εθνολογίας υπό το καθεστώς της αιθυλικής αλκοόλης, δεν έχετε παρά να εντρυφήσετε στο μπλογκ του φίνου αυτού αρθρόποδου.

Παρασκευή, 12 Σεπτεμβρίου 2008

Ζιπέλαιο.



Μου αρέσουν οι πολύπλοκες συμβολιστικές συζητήσεις που μπορεί να σημαίνουν τετρακόσιες χιλιάδες δισεκατομμύρια διαφορετικά πράγματα, επιτρέπουσες βέβαια να πάρεις ως επικρατές το χειρότερο -δυνατό ή μη- ενδεχόμενο και να το μετατρέψεις σε μια βεβαιότητα που ανατίθεται ως αντεστραμμένο καθήκον στους λεπτεπίλεπτους ώμους μιας λεπτεπίλεπτης κορασίδας -είναι βλέπεις η αντίθεση ενός τόσο άμορφου βάρους χωρίς σαφές κέντρο μάζας με την αδύνατη γλυκύτητα του αχθοφόρου που μας θυμίζει πως τα λεπτά και γλυκά πράγματα μπορούν να κόβουν με γλυκά και λεπτά λόγια έναν οποιασδήποτε πυκνότητας άμορφο όγκο, πνίγοντας έτσι στους γκρι και ξεθυμασμένους λεκέδες αίματος και το χειρότερο ενδεχόμενο, τη βεβαιότητα, το συμβολισμό, την πολυπλοκότητα, την ασάφεια, το θόρυβο, τις αναμνήσεις, τις αναμνήσεις, τις αναμνήσεις και φυσικά -ελπίζω- τις τελείες.

Μου αρέσει να ανάβω φωτιά ανάμεσα στις παλάμες μου τη νύχτα, ελπίζω πως κάποτε θα το κάνεις εσύ, μπορεί και να το ξέρω δηλαδή, μπορεί οι παλάμες να 'ναι μόνο η αρχή -κλισέ: του τέλους-, ή μπορεί να ήταν κάποτε η αρχή σε κάποιο παράλληλο μέλλον που οι γραμμές της ζωής και του παραδόξου τέμνονται κάτω από μεγάλες αψίδες και ψηλούς σοβιετικούς τηλεοπτικούς πύργους -ή μπορεί από την άλλη, η φωτιά που το δεξί χέρι ανάβει να σκοτίζει απλώς τη διαδρομή προς τα κλειστά βλέφαρα, εξηντατόσες ώρες από τον κακόφημο σιδηροδρομικό σταθμό της πρωτεύουσας της Γιουτλάνδης -όπως και να 'χει, θα μάθουμε, θα μάθω, θα βρεθεί κάτι ανάμεσα στον ενικό και στον πληθυντικό που θα θυμίζει την αλήθεια ανεξαρτήτως δυσμενών χωροχρονικών δεδομένων, μακρυά από άκρες κλωστών οδηγούσες σε σκουριασμένους τετανοφόρους ιστούς, γιατί στην τελική, να σου πω και κάτι, σαρδόνια χαμόγελα και μεταθανάτιους πυρετούς και 'μεις ξέρουμε να φτιάχνουμε, εμείς, εσύ και εγώ, αυτό το κάτι ανάμεσα τέλος πάντων, μια ώρα από σένα και άλλες τρεις από μένα, σωστά το μοιράσαμε, αυτό το κάτι ανάμεσα.

Μου αρέσουν τα λευκά φίλτρα, η πικρίλα, το κρύο, τα πριγκηπικά παλτά και τα βικτωριανά φουλάρια στο λαιμό -τέτοια φορούσε και η Βιλελμίνα για να κρύβει πληγές, αλλά εσύ δεν τις κρύβεις, τις στολίζεις νομίζω, μου αρέσουν οι λιμνούλες στα γκρι πεζοδρόμια και το κοινό πεδίο ορισμού κάθε γαλήνιας και τελειωτικής (με τη δική σου ρομαντική έννοια) δυστυχίας που αφήνει εγκαύματα και όχι ουλές, οπότε αφήνουμε τα φουλάρια, μα με φαντάζεσαι με φουλάρι εμένα, έχω ένα ζαχαρί κασκόλ όμως, αυτό, με αυτό θα κρατηθούν ζεστά τα εγκαύματα μέχρι να βρω το μπιτόνι και ρίξω μέσα το τελευταίο Prince που άναψα με το τελευταίο σπίρτο που άναψα με το τελευταίο φως ανάμεσα στις δύο παλάμες -μα αρκεί: τρεις τελείες είναι πάντα καλό σημάδι, ακόμα και αν δεν είναι σε σειρά.

Ζητείται ελπίς #2



A 16-year-old girl in Madhya Pradesh allegedly committed suicide after watching news about the possibility of the end of earth, following the atom-smasher experiment in Geneva that began on Wednesday.

Chhaya, a resident of Sarangpur town in Rajgarh district, consumed sulphos tablets (an insecticide) on Tuesday, her parents said.

The girl was rushed to Indore's MY Hospital, where she passed away on Wednesday.

Her parents told reporters that she had been watching reports about the world's biggest atom-smasher experiment in Geneva on news channels since the last two days, following which she got restless and ended her life.

The police have registered a case in this regard and they are investigating the matter.

The experiment is being carried out to recreate the birth of the Universe and unlock its secrets. Scientists have rubbished reports of threat to the planet due to the experiment.

------------------------------------------------------------------------------------

Καλά πάμε. Μπορεί να μην πάμε όλοι μαζί, αλλά και ένας-ένας δεν είναι άσχημα.


Augenlicht.

Πέμπτη, 11 Σεπτεμβρίου 2008

Short story #2



Είδε ξανά τα μικρά ανθρωπάκια.
Με τη φτηνή μοναξιά τους και τα αστεία τους όνειρα.
Άνοιξε τρομαγμένος τα μάτια του. Συνήλθε. Συνήθισε.
Καλύτερα να ονειρεύεσαι την αλήθεια, σκέφτηκε.
Τουλάχιστον αυτή δε σου λείπει όταν ξυπνάς.

Noise reductor.



It ALL goes down the drain tonight.

Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2008

Short story #1



Κάποιος χτύπησε διστακτικά και σιγανά την πόρτα.
"Εμπρός" απάντησε εκνευρισμένος ο Θεός, αφού έβγαλε την κάννη από το στόμα του και ξανάκρυψε το όπλο στο συρτάρι.

Αφορισμός #11



Μια στιγμή ίσως να μην αρκεί ποτέ, μα σίγουρα -κάποτε- φτάνει.

Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2008

Ζητείται ελπίς.



Αύριο το πρωί, 10:30 ώρα Ελλάδος, θα εκπεμφθεί η πρώτη ακτίνα πρωτονίων σε κυκλική τροχιά μέσα στο Large Hadron Collider του ερευνητικού κέντρου CERN, εγκαινιάζοντας έτσι τη λειτουργία του.

Οι ανησυχίες περί παραδοξόνιων και μικρών μαύρων τρυπών παρ' όλα αυτά, αναφέρονται στις πρώτες προγραμματισμένες συγκρούσεις που θα λάβουν χώρα από τις 21 Οκτωβρίου και μετά. Και παρά το γεγονός πως οι ανησυχίες αυτές απλώς δεν στέκουν, σας προτείνω να μην απωλέσετε την ελπίδα. Μπορεί κάτι να μην υπολογίσαμε, μπορεί κάτι να πάει στραβά. Μία στις όσες, μπορεί εν τέλει να έρθει το τέλος του κόσμου.

Ας μην είμαστε καταδικαστικοί.

Και κακά τα ψέμματα, στις 21 του δικού μου Οκτώβρη, μάλλον θα τηρούνται όλες οι συνθήκες Αποκάλυψης.

Δευτέρα, 8 Σεπτεμβρίου 2008

Δεσποινίς.



Εσείς που βρήκατε για 2η φορά το μπλογκ μου (αμφιβάλλω αν είστε 2 εκεί έξω) ψάχνοντας "κίνδυνοι κιτρικής κλομιφαίνης" και "κλομιφαίνη κίνδυνοι": πρώτον μπορεί να καταλήξει σε πολύδυμη κύηση λόγω της πρόκλησης πολλαπλών ωοθυλακιορηξιών. Σπανιότερα, μπορεί να προκαλέσει σύνδρομο υπερδιέγερσης ωοθηκών. Αν παρ' όλα αυτά πάσχετε από ΣΠΩ και ψήνεστε να φέρετε ακόμα μια υπέροχη και χρήσιμη ζωή στον κόσμο, ψιλοείναι μονόδρομος μαζί με τη μετφορμίνη και το κοκτέηλ γοναδοτροπίνων με GnRH, όχι;

Καλή επιτυχία.

Gift.



Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2008

Αφορισμός #10



Θλίψη, το δεύτερο εμπειρικό όνομα της χημικής ένωσης CH2O.
Το πρώτο είναι φορμαλδεΰδη -ή και φορμόλη.

The other five fingers.


Not to let go but let be bitten.

Παρασκευή, 5 Σεπτεμβρίου 2008

Helm.



Στα αγαπημένα μου ιστολόγια προστέθηκε και αυτό του Helm.
Η νέα παρένθεση στον αβάσιμο ελιτισμό μου, οφείλεται στο ότι:

Ο χρήστης Endlösung λέει:
μου αρεσει πολυ το μπλογκ σου
Ο χρήστης Endlösung λέει:
και η προσεγγιση των χαρακτηρων
Ο χρήστης Endlösung λέει:
γιατι τη βρισκω ευαισθητη -ετυμολογικα-
Ο χρήστης Endlösung λέει:
αλλα ταυτοχρονα αδιαμφισβητητα απο τη θεση ενος παρατηρητη
Ο χρήστης Endlösung λέει:
και ο συνδυασμος προκυπτει πολυ σαρκαστικος και θλιμμενος
Ο χρήστης Endlösung λέει:
και θα σε βαλω στα φεηβοριτς.

Απολαύστε τον.

Τετάρτη, 3 Σεπτεμβρίου 2008

Προφανής παγίδα.



Το παρακάτω σημειωματάριο βρέθηκε στην τσέπη ενός νεκρού άνδρα απροσδιορίστου ηλικίας, που βρέθηκε να κείται στα θεμέλια ενός παλιού τείχους:

Ημέρα πρώτη:
Ανακάλυψα ένα τείχος. Είναι πολύ όμορφο αν και του λείπουν αρκετές πλίνθοι.

Ημέρα δεύτερη:
Ξεκίνησα να αντικαθιστώ τις πλίνθους στο τείχος.

Ημέρα τρίτη:
Το τείχος με συμπάθησε. Οι πλίνθοι εφαρμόζουν ευκολότερα. Τα βρύα ξεκολλάνε μόνα τους.

Ημέρα τέταρτη:
Δε χρειάζομαι πια τη σκαλωσιά. Το τείχος είναι φίλος μου. Κρατιέμαι απ' τα κενά του μέρη που δεν αποκατέστησα ακόμη.

Ημέρα πέμπτη:
Έχω φτάσει σχεδόν στην κορυφή του. Η θέα από εδώ είναι πανέμορφη.

Ημέρα έκτη:
Έχει μείνει μόνο ένα κενό. Από αυτό κρατιέμαι τώρα. Το τείχος λέει πως είναι δικό μου.

Το τείχος, παρά τα γραφόμενα, ήταν ρημαγμένο και ετοιμόρροπο. Πιστεύεται πως ο άνδρας έπεσε από κάποιο σημείο του που είχε σκαρφαλώσει, όταν μια παλιά ραγισμένη πλίνθος όπου στηριζόταν, θρυμματίστηκε κάτω από τα πόδια του.

Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου 2008

Ενδιάμεσα.



"Λοιπόν" ξεκίνησε να λέει έχοντας ανακτήσει τον έλεγχο του Πυθαγορικώς απαγγέλειν στους μαθητές.

Άναψε το τσιγάρο.
"Δωσ' μου φωτιά."

Πήρε μια τζούρα.
Καθάρισε το λαιμό του.

-Πριν καταλήξουμε στην εκλογίκευση της παραλληλίας δράσης ενός σμήνους εντόμων και μιας τροπικής καταιγίδας, θα αναφερθούμε για λίγο στους μηχανισμούς πτήσης των εντόμων.

Την κοίταξε.

-Προσέχεις;
-Όχι τώρα.
-Ωραία. Η μέση μύγα, χρειάζεται να χτυπάει κάπου στις 300 φορές το δευτερόλεπτο τα φτερά της για να μείνει στον αέρα. Ωραία; Το πρόβλημα ποιο είναι, μπορεί να το 'χες δει πουθενά, αν και σιγά μην πρόσεχες, το πρόβλημα είναι πως ένα νευρικό κύτταρο της μύγας, μπορεί να σηματοδοτεί μέχρι και 200 ερεθίσματα το δευτερόλεπτο. Πως λοιπόν τα φτερά της μύγας δείχνουν να αποκρίνονται σε 300, πολλές φορές και 400 τέτοια;

Περίμενε.

-Αναρωτιέσαι;
-Όχι τώρα.
-Ωραία. Άκου να δεις τι πουστιά παίζει, κάθε ερέθισμα που μεταδίδει το νευρικό κύτταρο, αντιστοιχεί σε 10 κινήσεις φτερών. Οπότε για 300 τέτοιες, χρειάζονται μόλις 30 ερεθίσματα από το κύτταρο. 30 από τα 200 εφικτά, ούτε καν ζόρι δεν τραβάει. Καταλαβαίνεις; Το ίδιο ισχύει και για τις μέλισσες.

Τζούρα.

-Όμως οι μύγες είναι πτωματολάγνα έντομα και δε μας αφορούν. Οι μέλισσες αν και πιο συμπαθητικές... Αλήθεια έχεις υπ' όψιν σου το ποίημα του Bernard Black για τις μέλισσες; Το "Think of a bee, you are its knees / you waft through me like a summer's breeze / Can I come round Tuesday, please?"; Όχι; Χάνεις. Θα στο μάθω. Όπως και να 'χει, οι μέλισσες είναι παραγωγικές και γεωμετρημένες και γενικά, ξέρουν τι κάνουν. Δε μας αφορούν ούτε αυτές λοιπόν.

Παύση. Τζούρα. Παύση.

-Καταλαβαίνεις;
-Σ' ακούω.
-Ωραία. Ας ασχοληθούμε με τα δικά μας έντομα, τις ακρίδες. Αεροδυναμικές, ζωοβόρες, εύκολες στην παραλλαγή, με πριόνια στα μέλη τους και δυνατοί άλτες. Του σατανά μαμούνι, πως το λένε. Ωραίο πράμα, δοξάζεις την Παναγιά την παρθένα που τέτοια πλάσματα δεν έχουν μέγεθος σκύλου. Λοιπόν. Οι ακρίδες χρειάζεται να χτυπούν τα φτερά τους κάπου στις δεκατέσσερις φορές το δευτερόλεπτο για να μείνουν στον αέρα. Έχουν όλο το χρόνο -λέμε τώρα, παραλληλίες τραβάμε- να σκεφτούν που θα πάνε και που δε θα πάνε και που θα γατζωθούν και τι θα φάνε μέχρι να σκάσουνε. Η πτήση δε τους στερεί τίποτα, είναι απλώς μια διαδρομή, δεν χρειάζεται κάποιο περίτεχνο νευρικό μηχανισμό. Φλαπ-φλαπ, τέρμα. Αρκεί.

Σταμάτησε.

-Τι έλεγα;
-Περιττολογούσες.
-...Βροντάει καθόλου εκεί;
-Δεν μπορώ να ακούσω, μιλάς πολύ δυνατά.

Και άλλη παύση.

-Κάπως θα κατέληγα πως τα εντομοκτόνα είναι σαν ομπρέλες.
-Ναι.
-Δε γαμιέται.
-Ναι.

Τζούρα.

Ακάθεκτα.

Σε συνέχεια των παράξενων ημερών που διανύονται:
Οι Laibach έβγαλαν δίσκο.
Στον οποίο παίζουν Bach.



Ο Θεός μαζί μας.

Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2008

Puzzle.



Ανατομία μιας ώρας και μισής.



Το πάρκινγκ της Πλακεντίας


Αρχικά σκέφτηκα να πάω με το αμάξι ως το πάρκινγκ της Πλακεντίας. Ύστερα θυμήθηκα πως είναι εργάσιμη και μεσημέρι και δε θα μπορούσα να παρκάρω οπουδήποτε κοντά στο πάρκινγκ της Πλακεντίας. Και επειδή η οδήγηση στην Αθήνα και το παρκάρισμα με ενοχλούν, καθώς και επειδή διακατέχομαι από περιβαλλοντολογική συνείδηση, αποφάσισα να πάρω το λεωφορείο.

Το εισιτήριο του λεωφορείου

Το εισιτήριο του λεωφορείου δεν εμφανίζεται στην ιστορία.

Τα τσουλάκια

Στη στάση, ήταν δυο τσουλάκια. Το ένα από αυτά είχε σταθεί μπροστά μου και έφτιαχνε μαλλιά, σουτιέν και στρινγκ στην αντανάκλαση της διαφημιστικής πινακίδας πίσω μου. Το τσουλάκι αυτό κατά πάσα πιθανότητα με θεωρεί αναγουλιασμένο ομοφυλόφιλο. Το άλλο τσουλάκι κατάφερε να εντοπίσει το λεωφορείο πριν αυτό εμφανιστεί στην κορυφή της ανηφόρας και δη στον ορίζοντα. Θα διαισθάνθηκε την διάμετρο της εξάτμισης.

Τα εκδοτήρια εισιτηρίων

Δεν πουλάνε μηνιαίες κάρτες αν δεν έχεις μαζί την καρτέλα έκδοσης. Πήρα εισιτήριο με εικοσάευρο.

Ο κλιματισμός του μετρό

Ο κλιματισμός του μετρό δεν εμφανίζεται σε αυτή την ιστορία.

Το γραφείο του πατέρα μου

Το γραφείο του πατέρα μου είναι στον 5ο όροφο.

Το κινητό του συναδέλφου του πατέρα μου

Επέστρεψα το κινητό του συναδέλφου του πατέρα μου.

Η οικογένεια περιπατητών

Φεύγοντας από το γραφείο του πατέρα μου, συνάντησα μια οικογένεια περιπατητών που σουλάτσαραν στις όχθες της λεωφόρου Κηφισσίας. Αποτελούνταν από δύο ζώα και δύο αγοράκια. Το αρσενικό ζώο περπατούσε μπροστά. Το θηλυκό ζώο περπατούσε όπου να 'ναι. Που και που άπλωνε σα χοντρές φτερούγες τα χέρια της και μάζευε κάποιο από τα αγοράκια που έπαιζε με τη φυγόκεντρο και την πορεία μου. Μετά από κανένα δίλεπτο, τους έβρισα την Παναγία και προσπέρασα σπρώχνοντας τους προσεκτικά προς την όχθη -όχι την Κηφισσίας.

Η Κορίνα

Στο μετρό των Αμπελόκηπων διασταυρώθηκα με την Κορίνα. Με κοίταξε, την κοίταξα και μετά από ένα μικρό δισταγμό νανοσεκόντ, προσπεραστήκαμε. Αυτό μου έφτιαξε τόσο το κέφι, που θέλησα να τρέξω πίσω της να την ευχαριστήσω.

Η τουρίστρια

Έξω από το μαιευτήριο Έλενα, με σταμάτησε μια τουρίστρια . Ήθελε να πάει στο αρχαιολογικό μουσείο. Δεν ήταν πολύ έξυπνη, αλλά υποθέτω πως θα κατάφερε να φτάσει ως την Ομόνοια. Ελπίζω ο τυχαίος περαστικός που θα συμβουλευτεί να καταλάβει τι θέλει. Και όταν λέω "ελπίζω", εννοώ πως δε με νοιάζει καθόλου.

Ο φύλακας

Ο φύλακας του μαιευτηρίου Έλενα, δε με γνώρισε. Με ρώτησε που πάω. Του είπα ότι πάω στα αποδυτήρια. Με ρώτησε γιατί. Του είπα πως έπρεπε να πάρω την εργαστηριακή μου γκαρνταρόμπα. Με ρώτησε τι είναι αυτό. Του είπα ότι είμαι φοιτητής και με άφησε να περάσω. Εύχομαι να πεθάνει στο μεσημεριανό του γιατί έτσι θα πούνε κάτι σημαντικό γι' αυτόν.

Το ντουλάπι μου

Το ντουλάπι μου στο νοσοκομείο ήταν μισάνοιχτο. Μέσα, ήταν τα σημειωματάρια, οι ρόμπες, τα παπούτσια και το αποσμητικό μου. Ένοιωσα πολύ προσβεβλημένος που ήταν όλα εκεί.

Οι γριές

Μέσα στο μετρό ήταν δυο γριές. Η μία από αυτές, τα ήξερε όλα. Μιλούσε στην άλλη για το οικόπεδό της. Το δικό της οικόπεδο είναι καλύτερο από του Ανδρέα. Αυτηνής είναι πάνω στο βουνό και έχει θέα, ενώ του Ανδρέα έχει θέα στο άλεξ πακ. Είναι δηλαδή ο δρόμος, δεξιά είναι το άλεξ πακ, αριστερά το οικόπεδο του Ανδρέα και από πίσω είναι ο μαντρότοιχος. Για κάποιο λόγο εκεί την είχε συναντήσει κάποτε ο παθολόγος της. Το θέμα είναι πως στο οικόπεδό της έχει καλυμμένο μόνο το μισό συντελεστή. Είναι μεγάλο το οικόπεδό της. Έχει μόνο καλλωπιστικά φυτά, τριανταφυλλιές και μπουκαμβίλιες. Που και που φυτεύει κανένα ζαρζαβατικό. Ο Ανδρέας δεν έχει μεγάλο κήπο σα το δικό της. Ανδρέα, αν κάποτε το διαβάσεις αυτό, σκόρπισέ της τα κόκκαλα στο οικόπεδο, να πιάσει τόπο η έκταση.

Το φυλλάδιο

Κάποια στιγμή είδα μπροστά μου ένα φυλλάδιο. Ρωτούσε "Θα επιζήσει ο κόσμος;". Το στόμα που συνδεόταν με το χέρι που το κρατούσε, με ρώτησε αν θέλω ένα φυλλάδιο. Σκέφτηκα να της πω την αλήθεια, πως δηλαδή το έχω ήδη και πως το τέλος δε μου άρεσε γιατί υποννοείται καταφατική απάντηση στο αρχικό ερώτημα, αλλά σιγά μην πίστευε πως όντως το έχω. Οπότε αρκέστηκα σε ένα ευγενικό όχι, όχι, ευχαριστώ. Όταν μετατοπίστηκα για να κατέβει στο Χαλάνδρι, το ίδιο στόμα με ευχαρίστησε με τη σειρά του. Αλλά εγώ είμαι βέβαιος πως δε το εννοούσε.

Το δίκτυο του μετρό

Κάποια στιγμή, γυρνώντας το κεφάλι μου, νόμιζα πως είδα στο σχεδιάγραμμα του δικτύου, τη στάση "Επιτέλους". Όταν ξανακοίταξα, έγραφε "Αεροδρόμιο".

Ο οδηγός

Ο οδηγός του 302, δεν άνοιξε τις πόρτες στο φανάρι για να με αφήσει να μπω. Έκανε πως δεν άκουγε όταν χτυπούσα το τζάμι. Εύχομαι κάποτε όντως να μην ακούσει το γιό του που παίζει πίσω από το αμάξι ενώ κάνει όπισθεν. Και όταν λέω "εύχομαι" εννοώ πως θα το ήθελα.

Ο παππούς

Ενώ έστριβα τσιγάρο στη στάση, ήρθε ένας παππούς.

-Αυτό πάει στο υπουργείο;
-Περνάει. Κάνει αριστερά στην Κλεισθένους.
-Σταματάει στο υπουργείο;
-Δε σταματάει στη στάση που είναι απέναντι από το υπουργείο, σταματάει στην επόμενη επί της Κλεισθένους. Επειδή όμως δεν υπάρχει διάβαση από τη στάση που είναι απέναντι από το υπουργείο, το μέρος που περνάει κανείς το δρόμο για να πάει σε αυτό, είναι ανάμεσα στις δύο στάσεις.
-Εγώ θέλω να πάω στο υπουργείο.
-Κάτι υποψιάστηκα.
-Σταματάει αυτό στο υπουργείο;
-Ναι. Σταματάει.
-Δεεεε σταματάει.
-Τι δ... Εντάξει.
-Πάει από τη γέφυρα.
-Όχι, δεν πάει από τη γέφυρα. Το παίρνω συχνά, βγαίνει Κλεισθένους.
-Αμ δε βγαίνει Κλεισθένους.
-ΑΦΟΥ ΞΕΡ... Τέσπα, εντάξει απόψεις.
-Τούτο δω (δείχνοντας τη διπλανή στάση) πάει στο υπουργείο.

Σκέφτομαι. Καταλαβαίνω, αυτό που δείχνει περνάει από το ρεύμα μπροστά στο υπουργείο, αλλά εκεί δεν έχει στάση. Μετά πάει από την περίφημη γέφυρα που ο παππούς θέλει να αποφύγει. Έχει πολύ περπάτημα και κάνει ζέστη.

-Ναι, αυτό πάει σίγουρα στο υπουργείο.