Travel Blog V.

Μιας και αύριο φεύγω πάλι και δε μπορώ να σας υποσχεθώ πως θα σας συντροφεύουν τόσο συχνά οι λογοτεχνικές μου ακουαμαρίνες, πάρτε καμιά 55άρα φωτογραφίες από την γιορτινή περίοδο των Χριστουγέννων του Σωτήριου έτους 2008, να 'χετε να χαζεύετε μέχρι να ξαναμεγαλουργήσω.

Εν αρχή ήτο το Mont St. Michel. Αυτό είναι ένα ΠΡΑΜΑ, σαν κάστρο, με ένα αβαείο, πάνω σε ένα βράχο κάπου στα σύνορα Νορμανδίας και Βρεττάνης. Αυτά είναι στη Γαλλία, στη χώρα των Γάλλων. Το καταπληκτικό και ντιμπιγουάου αυτού του... εδώ να κάνω μια παρένθεση για να επισημάνω πως ο ορθογραφικός έλεγχος δεν κοκκινίζει το "ντιμπιγουάου". Το καλό το πράμα λοιπόν με το καστράκι, είναι πως εκεί που είναι επηρρεάζεται από την παλίρροια και την άμπωτη. Σαν έχουνε παλίρροια, γίνεται νησάκι, σαν έχουν άμπωτη γίνεται ένας λόφος με ένα κάστρο και γύρω-γύρω λάσπη η οποία λειτουργεί σαν κινούμενη άμμος ανά σημεία και έχει φάει κόσμο και πήγε να φάει και μένα σε κάποια φάση μα είμαι αίλουρος και μάγιστρος σοφός και μου 'κλασε μια μάντρα. Βρήκα και μια συκιά και καθάρισα και τις μπότες μετά και τέλος πάντων, πολλά λέω, πάρτε:



Αυτό είναι. Διακρίνεται ο λόφος, το αβαείο και το κάστρο.



Εδώ η θέα πάνω από έναν πυργίσκο.



Έτσι ήταν μέσα.



Το cloister.



Ένα άχρηστο δωμάτιο.



Ο γλάρος Ζοναθάν.



Εδώ πήγε να με κάνει χλαπ ο βάλτος.



Ηλιοβασίλεμα και δρόμο πριν πιάσουν τα κρύα.

Μετά έφυγα από 'κει και πήγα στο Παρίσι για να ζήσω τη μποέμικη ζωή. Και πράγματι, από ένα σημείο κι ύστερα το πρόγευμα-κυρίως-επιδόρπιο και Bordeaux του 1784, έγιναν μπαγκέτα, τυρί απ' το supermarche και Μποτζολέ των 2.70 ευρώ.



Αυτή είναι η Κυρά Μας από μέσα.



Αυτή είναι η Κυρά Μας απ' έξω.





Και πγοφίλ.



Είναι μοναχικός ο δρόμος του μποέμη Κάρολε.



Η παλαιότερη γέφυρα του Παρισιού.
Λέγεται Pont Neuf, "Νέα Γέφυρα".



Παντόφλα με τουρίστα.



Χαζοί Γάλλοι! Οι γάτες δεν ψαρεύουν!



Μην αποφεύγετε την ερώτηση.



Αχ, ο έρωτας.



Αχ, το σεξ.



Πελαργοί και τηλέφωνα.



Η κλέβουμε ή κάνουμε πλάκα.



God's busy, may I help you?



Οι παλιοί σταθμοί του μετρό, δεν έχουν κυλιόμενες.



Οι νέοι έχουν αλλά δε δουλεύουν.



Wink wink.



Forgive.



Η παλιά νέα γέφυρα μαζί με την προαναφερθείσα παντόφλα.



Το Λούβρο. Αυτό στον "Κώδικα Ντα Βίντσι".



Η πυραμίδα. Αυτό στη "Μούμια".



Η Ιερή Καρδιά στην Μονμάρτρη.



Όπου κι αν πάω, η βλακεία με πληγώνει.



Αλλά ξέρουν να φτιάχνουν τουαλέτες.



Ναι αλλά δε θα ανεβάσουν αυτά τις βαλίτσες.
Βλάκες χωρίς κυλιόμενες. Βλάκες. Γάλλοι.



Έχουν όμως φοβερό αυτοσαρκασμό.



Να και ο Γαλλικός στρατός, φόβητρο των οχτρών.



Και ο αρχιστράτηγος.



Το αρχηγείο.



Οδός βήματος του μουλαριού.
Δεν περιγράφω άλλο.



Τυπικό Παριζιάνικο στενάκι.



Παλιατζίδικα.
Εδώ οι καλές οι προπέλες.



Η γνωστή Χριστόπαπια.
Περπατά και στο νερό.



Και το γνωστό μανιταρόδεντρο.



It's all fun and games...



...'til the cold sets in.



Έφτιαξα έναν ουρανοξύστη τόοοσο ψηλό!!!



Πως βγήκες Γάλλος εσύ ρε μάστορα;



Ο φαλλός της Ευρώπης.
Μπλάβιασε απ' το κρύο.



Το υπερσύγχρονο ασανσέρ.

Ακολουθούν πανοραμικές φωτογραφίες από τη βάλανο του πύργου.











Μετά απ' όλα αυτά τα μαγευτικά στιγμιότυπα, είπαμε να πάμε και στη Βιέννη για να μη μας βρει ο νέος χρόνος στο Παρίσι και ξαναπατήσουμε εκεί.



Λίγο δημαρχείο, λίγο κρασί, λίγο μουσική...



...πολύ θέλει;



Εορτασμοί αέρος-εδάφους.



Και το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι από το 2008.

Berdam.

"Στιγμή ονομάζεται το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί ανάμεσα στην εμφάνιση μιας αχτίδας φωτός ανάμεσα από τα σύννεφα, μέχρι την επόμενη απόκρυψή της από αυτά."

Ι.

Βλέπω από μακρυά τη βαλίτσα μου να πλησιάζει. Ζυγώνω και 'γω στο διάδρομο μεταφοράς αποσκευών.
Μια παρέα δύο ανδρών και μιας όμορφης νεαρής κοπέλας, πλησιάζει επίσης.
Ένας από τους άνδρες, σηκώνει τη βαλίτσα μου και την τοποθετεί μπροστά του.
Καρτερικά περιμένω να συνειδητοποιήσει το λάθος του και δε μιλάω. Ανοίγει ελάχιστα τη βαλίτσα, ρίχνει μια γρήγορη ματιά μέσα και γνέφει αρνητικά. Την ξανακλείνει. Πλησιάζω.

Τους κάνω ένα νεύμα που μεταφράζεται ως "φέρε". Η όμορφη νεαρή κοπέλα γυρνάει και μου μιλά με ατσαλένια φωνή: "Μη μου κουνάς έτσι το χέρι εμένα".

Δε σαστίζω στιγμή. Κοιτάω το κοντό, αγορίστικα κομμένο μαλλί της, βαμμένο ασημίζον λευκό. Το λεπτό της πρόσωπο, το μακρύ της λαιμό.

-Γιατί, τι θα μου κάνεις;

Πλησιάζει. Όλος ο αισθησιασμός μιας επικείμενης βίας τη λούζει.

-Θες να δεις; Θες να δεις τι θα σου κάνω;

Απλώνει το χέρι της στο λαιμό μου -την αφήνω.
Με σπρώχνει προς τον τοίχο -την αφήνω.

Βριζόμαστε, χυδαία, άσχημα, πρόστυχα, χαμογελαστά.
Πριν έρθει η σειρά μου τη διακόπτω.

-Έχεις πολύ ωραία μάτια.

Είναι αλήθεια, τα μάτια της αλλάζουν χρώματα.

-Α ναι;
-Ναι.
-Ναι ε;

Την φέρνω κοντά μου -με αφήνει- και τη φιλάω. Και με φιλάει.
Ξανά και ξανά και ξανά. Και ξανά, ξεκολλάμε μόνο για τις ανάσες
μόνο για καμιά γρήγορη, κοφτή ανάσα και μετά ξανά και ξανά.

Σπάμε. Πάω στην παρέα μου, πάει στη δικιά της.
Χωρίς άλλες κουβέντες.

Την ακούω να την φωνάζουν με το όνομά της και καμιά έκπληξη δε μου κάνει που τη λένε έτσι.

Ξυπνάω και είμαι ιδρωμένος ενώ τίποτα απ' αυτά δε συνέβη.
Η βαλίτσα μου είναι στο πάτωμα, λίγο παραπέρα.

ΙΙ.

Είμαι πίσω στην όμορφη πόλη που γνώρισα ως δική μου.
Στο δρόμο μιλάνε τη μητρική μου γλώσσα.
Οι χειρονομίες, οικείες.
Όλα τα λογικά συστήματα συμπίπτουν με τα συνήθη μου.

Έχω ξεχάσει το όνειρο, ακούραστα, ακούσια, επαγγελματικά και συνεπέστατα. Βολτάρω αργά στην Ερμού χαζεύοντας βιτρίνες.
Θέλω καινούρια μποτάκια, γάντια και παλτό. Τα δύο πρώτα έλιωσαν από τη χρήση κάπου ανάμεσα στο Παρίσι και τη Βιέννη. Το τρίτο, απλώς μου έκατσε στο μυαλό.

Σηκώνω το βλέμμα μου από ένα ενδιαφέρον ζευγάρι μποτάκια στην κοπέλα δίπλα μου. Λευκά μαλλιά, ανδρικό κούρεμα, είναι η κοπέλα από τον ύπνο μου.

Χωρίς να το σκεφτώ και ύποπτα ψύχραιμος, της εκτοξεύω μια μόνο λέξη.

-Ειρήνη;

Γυρνάει. Οποία έκπληξις.

-Παρακαλώ.

Χαμογελάει και είναι αλλιώτικη.

-Δε με θυμάσαι ε;
-Κάτι μου λέει η φωνή σου, αλλά...
-Τότε με τη βαλίτσα; Στο Παρίσι;

Με κοιτά.

-Δεν έχω πάει στο Παρίσι.
-Σίγουρα; Είχαμε τσακωθεί στο αεροδρόμιο...

Γνέφει "όχι" χαμογελώντας γλυκά.

-Μάλλον έκανα λάθος...
-Μάλλον...
-Συγγνώμη ε.
-Δε χρειάζεται. Καλή σου μέρα.

Δε μετανιώνω που τη ρώτησα.
Ακόμα κι αν το ήξερα απ' την αρχή, άλλο η ζωή, άλλο τα όνειρα.
Δε μετανιώνω.

Ξανακοιτάζω τα μποτάκια και γυρίζω την πλάτη μου να απομακρυνθώ.

-Φιλάς ωραία πάντως, την ακούω να λέει.

Γυρίζω, δε τη βλέπω.
Και ξυπνάω για 2η φορά.

ΙΙΙ.

-Όνειρο ήταν, λέει ο ένας.
-Όνειρο, όνειρο, επιβεβαιώνει ο άλλος.
-Εσείς είστε που ονειρεύεστε, αντιμιλώ.

-Σύνελθε λέμε...
-...όνειρο ήταν.
-Κι εσείς τι είστε ρε; Ε; Τι είστε 'σεις;
-Όνειρα κι εμείς...
-...σαν τ' άλλο!
-Το άλλο δεν ήταν. Μονάχα εσείς.
-Που το ξέρεις;
-Που το ξέρεις;;;
-Απ' το τέλος το ξέρω. Δεν πάει έτσι.
-Όνειρο ήταν.
-Όνειρο ήταν.
-Μονάχα εσείς.

Γελάνε. Χαμογελώ.
Τραβώ το σπαθί μου.
Και τους δείχνω πως τελειώνουν τα δικά μου όνειρα.