RNVP

Είναι ο φόβος που μας κάνει να πίνουμε όταν έχουμε ήδη μεθύσει.
Είναι ο φόβος που κάνει τους γονείς να παίρνουν τα παιδιά απ' το σχολείο.
Είναι ο φόβος που μας κάνει να ξυπνάμε τη νύχτα και να χαϊδεύουμε τον άνθρωπο δίπλα μας.
Είναι ο φόβος που μας κάνει υποκειμενικούς, υποχωρητικούς, ελαστικούς, αξιόπιστους, ευγενικούς, απρόβλεπτους, αγενείς, καλούς ή κακούς, ψεύτικους.
Είναι ο φόβος που μας κάνει να σηκώνουμε το τηλέφωνο.
Είναι ο φόβος που μας κάνει να ερωτευόμαστε.
Είναι ο φόβος που μας κάνει να λέμε "μη φύγεις", "ποτέ", "για πάντα", "αλήθεια".
Είναι ο φόβος που μας κάνει να μην κοιμόμαστε πριν ανατείλει ο ήλιος.
Είναι ο φόβος που μας κάνει να μην βρίσκουμε λόγο να σηκωθούμε απ' το κρεβάτι.
Είναι ο φόβος που μας κάνει να εφευρίσκουμε επιχειρήματα, να δημιουργούμε τέχνη, να ανοίγουμε κουβέντες, να σιωπούμε στον έρωτα, να κλαίμε όταν δεν είμαστε μόνοι μας.
Είναι ο φόβος που μας κάνει να νοιαζόμαστε για όποιον δεν θαυμάζουμε.
Και είναι ο φόβος που προτιμάμε απλώς να μας αγαπούν αυτοί που μας νοιάζουν.
Είναι ο φόβος που μας κάνει να θέλουμε και ο φόβος που μας κάνει να ευχόμαστε.
Είναι ο φόβος που μας κάνει να μην προσπαθούμε και ο φόβος που μας κάνει να ζητάμε.
Είναι ο φόβος που μας κινεί, είναι ο φόβος που μας ορίζει.
Είναι ο φόβος που μας μας κάνει να πιστεύουμε πως οτιδήποτε έχει σημασία.

Είναι ο φόβος μήπως αυτό το αιώνιο
Το αμετάκλητα πανομοιότυπο κάθε φορά κάτι, χαθεί.

Το αίμα και οι ψυχές, όλα στο διάβολο:
Δεν έχω πια το χρόνο να φοβάμαι
Και σταματώ.

Αφορισμός #38 (Αγγλιστί)

Hell is built with wasted potential.

-Μερικές φορές αναρωτιέμαι μήπως το τέλος που ονειρεύτηκες είναι φρικτό.
-Νομίζω συγχέεις τον χαρακτηρισμό με τον τρόπο που τέλειωσα το όνειρο.
-Το ένα δεν αποκλείει το άλλο, αν το ένα όνειρο λήγει το προηγούμενο.
-Κάθε όνειρο λήγει το προηγούμενο, κανείς δεν ονειρεύεται παράλληλα.
-Όχι με τον εαυτό του, όχι.
-Τι σημασία έχει οποιοσδήποτε άλλος, στο τέλος μόνος σου ξυπνάς.
-Ναι αλλά ως εκεί...
-Ναι, ως την αλήθεια έχεις παρέα και στην αλήθεια είσαι μόνος σου. Ω, ευτυχία.
-Τέλος πάντων, τι ήθελες να μου πεις;
-Για κάτι που ετοιμάζω. Κάτι σαν μίνι-δοκίμιο.
-Α; Τι δοκίμιο;
-Δεν είναι δοκίμιο μωρέ, απλώς έχει κεφάλαια και στόχο και θέμα... Ξέρω 'γω, πως το λες αυτό;
-Δοκίμιο;
-Όχι πραγματεία;
-Ξέρεις τι θα σου βγει;
-Όχι.
-Ως τώρα λοιπόν είναι δοκίμιο.
-Μάλιστα.
-Και τι πραγματεύεται;
-Δοκιμάζει.
-Λέγε.
-Το αίσθημα κατάθλιψης ως κίνητρο.
-Ξέρεις εσύ από κίνητρα;
-Όχι αλλά ξέρω πως είναι να μην έχεις, οπότε θα γράψω απλώς για το αντίθετο.
-Νομίζω είναι καταδικασμένο να μείνει δοκίμιο.
-Θα δούμε!
-Καλά, εσύ δεν πρέπει να τελειώσεις και τη διπλωματική σου;
-Αυτή η κουβέντα γίνεται απλώς για να γίνεται μου φαίνεται.
-Ναι, στο τέλος θα καταλήξει

ΓΑΤΟΤΡΟΦΗ
ΧΑΡΤΙ ΚΟΥΖΙΝΑΣ
ΠΑΤΑΤΕΣ
ΜΠΥΡΕΣ

Fernsehturm.

We were born in the city of dreams
By the rivers of smiling cinders
And the gusts of breath
That the sky had no need for.

But the frostbit aorta
Was not measured for life
It would only pump ether
And a thick stench of gold.

We were not of the winged ones
But we mastered the ground
And the harsh art of gravity
For the fallen to learn.

We did not tread on rainbows
Nor did the light carry us on
But we learned of forevers
And devised greater nevers.

But to live and let leave
We could never assume
And to leave and let live
Could we ever permit?

On the choices of grandeur we did nothing
Right control and left freedom, we stalled
For the beckoned resolution to rain on our hearts
That beat slowly, transparent and polar.
This is not of the city of temples
This is not of the skydomes of good
Not one river flows here, not one spring
Not an ocean, or desert or foe would engulf us.

Only dust from the veins ripped asunder
Only ice on the eyelids remain
Yet the warmth that we suffer's not sun
And the breath on the pillow's not death
But an end far more subtle and grinding
Like the moon as it gleams on the white of your eyes
Like the leaves when the wind breaks formation
Just like when in the morning you change
And adorn my wet scars with your ethanol lips.

We were born in the city of dreams
We did not tread on rainbows
But we learned of forevers
And we turned them to bronze.