And death shall have no dominion.
Dead men naked they shall be one
With the man in the wind and the west moon;
When their bones are picked clean and the clean bones gone,
They shall have stars at elbow and foot;
Though they go mad they shall be sane,
Though they sink through the sea they shall rise again;
Though lovers be lost love shall not;
And death shall have no dominion.

And death shall have no dominion.
Under the windings of the sea
They lying long shall not die windily;
Twisting on racks when sinews give way,
Strapped to a wheel, yet they shall not break;
Faith in their hands shall snap in two,
And the unicorn evils run them through;
Split all ends up they shan't crack;
And death shall have no dominion.

And death shall have no dominion.
No more may gulls cry at their ears
Or waves break loud on the seashores;
Where blew a flower may a flower no more
Lift its head to the blows of the rain;
Though they be mad and dead as nails,
Heads of the characters hammer through daisies;
Break in the sun till the sun breaks down,
And death shall have no dominion.

2008

Γιατί μετάνιωσες για τις κρυφές ευχές σου
και πήρες σοβαρά τις ενοχές σου
Γιατί δεν άντεχες καθόλου τις μικρές τις στιγμές
και χαράζεις στην παλάμη σου μεγάλες γραμμές
Δε θα χορτάσεις ποτέ από της μύγας το ξύγκι
δε θα φωνάξεις ποτέ όσο η θηλιά σου θα σφίγγει
θ' αγκαλιαστείς παντοτινά με μια ζωή αυταπάτη
γι' αυτό ρε πες μου, αφού σε ρώτησα κάτι.

Πες μου γιατί φοβάσαι το χώμα αφού εκεί κάτω θα γείρεις;
Πες μου γιατί γεννιέσαι ακόμα αφού είσαι απλά μουσαφίρης;
Πες μου γιατί είναι άδεια η αγκαλιά σου -ήταν ο όρκος φτηνός;
Πες μου γιατί παγώνει η καρδιά σου αφού σε γεμίζουν με φως;

Καλή χρονιά.

Vinterjakke nattfest!

Θα έχετε προσέξει αυτά τα άσχημα δίποδα που περιφέρονται γύρω σας οπουδήποτε και αν είστε. Είναι ντυμένα περίπου σαν εσάς, χρησιμοποιούν περίπου τον ίδιο κώδικα ηχητικής επικοινωνίας με σας, έχουν ακριβώς τα ίδια δικαιώματα με σας και το αγαπημένο τους σπορ σε αυτόν τον τομέα του πλανήτη, είναι η γκρίνια.

Αυτή την περίοδο, γκρινιάζουν για το κρύο. Κυρίως ξουρογάμπηδες κάγκουρες που δεν αντέχουν το βρεγμένο οδόστρωμα και την αστυνόμευση των εορτών, γκομενάκια με αρνητική ενδοκρανιακή πίεση που δεν έχουν πια τη δυνατότητα να επιδείξουν το φανταστικό και μοναδικής πρωτοτυπίας χάρισμα να έχεις κώλο και φυσικά παππουδογιαγιάδες. Επέρχεται μια παύση της γκρίνιας για όλους αυτούς όταν καταφθάνουν τα εορταστικά ωράρια στα κλαμπ, οι εκπτώσεις στην Ερμού και το οικογενειακό ρεβεγιόν αντίστοιχα. Αχυρομάλλες μακρυποδαρούσες πλαστικές αγιοβασιλίτσες πάνω σε μπάρες, 5 τετραγωνικά εκατοστά ύφασμα (και 2 η ετικέτα ΜΠΟΥΡΜΠΕΡΗ) και η θυσία της γαλοπούλας στη θεά Εστία μπορούν να κάνουν άπαντες υπερμνήμονες να ξεχάσουν το τρομακτικό μονοψήφιο νούμερο στα θερμόμετρά τους.

Ξέρετε τι άλλο ξεχνάνε όσοι απεγνωσμένα ρωτούν "αργεί το καλοκαίρι;", "πόσο γαμιέται ο χειμώνας;", "εσένα δε σου πέφτει όταν κάνει κρύο;"; Ξεχνάνε τι λέγανε το γαμημένο καλοκαίρι, όταν το θερμόμετρο αντί για 8, έδειχνε 48. Ας λέγανε 44 στας ειδήσεις φίλτατοι, η πυρωμένη άσφαλτος, το νέφος και οι εξωτερικές μονάδες των ερκοντήσιων φρόντιζαν για την πλήρη εξομοίωση της εμπειρίας του να είσαι Εβραίος και να πληρώνεις για φούρνο με άπλα. Για τους πιο περιπετειώδεις τύπους υπήρχε και το πακέτο "αστική συγκοινωνία και ιδρωμένοι πακιστανοί" το οποίο είχε απορριφθεί από τη Ναζιστική κυβέρνηση ως unmenschlich, απάνθρωπο.

Και έρχεται τώρα το κάθε τσουτσέκι που επειδή δε μπορεί να προκαλεί πια ιλίγγους με την εκτεθειμένη του βυζοχαράδρα, μου λέει πόσο της λείπει το καλοκαίρι. Και το καλοκαίρι, ενώ εγώ ψώνιζα χυμούς οι οποίοι από το σούπερ-μάρκετ μέχρι το σπίτι, ξαναγίνονταν δέντρα από τη ζέστη και έπινα τσάι μπύρας για να δροσιστώ (2 βαθμούς ακόμα και θα τηγάνιζα αυγά πάνω σε παγοθήκες), αυτό το ίδιο τσουτσέκι έβγαινε και έλεγε "ουφ, άντε να χειμωνιάσει να γλυτώσουμε γιατί έχω μαυρίσει και δεν κάνει καλό κόντραστ η ρώγα με το δέρμα μου", ο κάγκουρας έλεγε "μου σκάει το χρώμα γαμώ το Φοίβο και τα ΒΠ μου" και η γιαγιά έλεγε "γκλαρμπ" πριν φύγουν όλα σαν ένα κακό όνειρο.

Χειμώνας ρε ζώα, χειμώνας. Παγωμένα συντριβάνια στην Κομοτηνή, ψυχροί Βαρδάρηδες στη Σαλλλλονίκη και χιόνια μέχρι το λαιμό στο Βερολίνο. Χθες στη Μεσογείων έγραφε 4 βαθμούς, αφήστε μας να το χαρούμε γαμώ το σπίτι σας, αφού από του χρόνου θα κυνηγάμε καμήλες στη Μόσχα.

Είστε όλοι καλεσμένοι στο πάρτυ που θα κάνω το Nifelheim.

ΜΠΛΑΚΤΖΑΚ!

21 του μήνα και Παρασκευή και όλοι ξέρετε τι σημαίνει αυτό, γιατί είστε όλοι είτε εργαζόμενοι, είτε φοιτητές και αν χωρούσε και τρίτο "είτε" ίσως να ήσασταν και μαθητές. Αν είστε συνταξιούχοι ψιλογαμιέστε γιατί εγώ δε θα πάρω σύνταξη ποτέ. Όχι σε ευρώ με την Αθηναϊκή κουκουβάγια επάνω έστω.

Τελευταία μέρα εργασιών σήμερα, δεύτερη μέρα διπλοβάρδιας στα νοσοκομεία (ναι, δύο διαφορετικά για να κάνω βιομηχανική κατασκοπεία) και μια μέρα πριν την πολυαναμενόμενη άφιξη εξωτικών κορασίδων από τον παγωμένο κόσμο της μπουγάτσας.

Bayern München - Άρης, 6-0.
Δεν κολλάει πουθενά αλλά το σημειώνω παντού, να μην ξεχνιόμαστε.

Φρικαλέα κούραση λοιπόν, υποβόσκουσα μελαγχολία άνευ εμφανούς αιτίας και το άγχος, το περίεργο άγχος που νοιώθει κανείς πριν από κάθε σημαντική και με σημασία προσπάθεια, το άγχος της αποτυχίας και της επίδοσης, το άγχος του "ίσως δεν είμαι αρκετά έτοιμος", γενικά, μαλακίες, εμπόδια και μόνο εμπόδια στο οτιδήποτε, πόσο μάλλον στην επίτευξη της γαλήνης.

Λακωνικού παραληρήματος συνέχεια, θα επισκεφτώ για ακόμη μια φορά την ομορφότερη πόλη του κόσμου παρέα με την ομορφότερη παρέα του κόσμου στις 2 Ιανουαρίου.

Τίποτα άλλο, θέλω να καταρρεύσω και να αδειάσω.
Και να πάνε όλα καλά -δεν ξέρω ποια, αυτά που φοβάμαι πως δε θα πάνε και απελπίζομαι με τη σκέψη της ύφεσης.

Ο θεός μαζί μας.