antɪdʒ(ə)n

 Chapter I:
 The woods are lovely.

Hear the buzz in my head
Sheathe my hand in the dark
The woods are lovely this season
Burn the house, burn the bed
Leave no note, leave no mark
The woods are lovely this season

On the beat of your heart
On the march of your breath
The woods are lovely this season
Tear your sorrows apart
Let them seep through the earth
The woods are lovely this season

And I promise you this
Should you're gone with no trace
The woods are lovely this season
I will empty my dreams
On the light of your face
The woods are lovely this season

See the wind start to rise
Feel the moon on you skin
The woods are lovely this season
Just a word of advice
Know before you begin
The woods are bursting with treason

But the world burns so bright
And the stars seem to turn
The woods are lovely this season
Will you not spend the night?
Who would want to return
The woods are lovely this season

When the wounds start to grow
And the bones get to show
The woods seem lovely this season
When you moan your assent
And the seraphs descent
The woods turn lovely this season

Stay forever tonight
Set the armor alight
The woods will branch through your reason
For a kingdom of earth
Knows no winter in death
And the woods are lovely this season.
-

 Chapter II:
 The girl who looked like death.

I met her at my cruelest, my most tender, as a child
in a place of which I have almost no memory, but her.
I remember her name, despite the years, I never forgot it
even though I forgot about me so very consistently since then.
She looked like death, and I knew that even then.
On the fringes of playgrounds and primate hierarchies
when children are taught how to forever be dirt and spit like their god intented
she stood alone, even more lonely than myself.
And on my word, she looked like death.
Someone in charge invited her to join "us"
but she refused, just as I had.
And while I drew my refute from unpleasantness
I think she was too far gone to join anything
even if she wanted, even if she didn't look like an absence.
Even her name sounded like death -maybe that's why I never forgot
and I was, inevitably, entranced.
I watched her be and wondered about where she lived
What her parents were like, because back then, that mattered
How she spent her time and why she looked so sick
Why she seemed to be so sad and if our sadnesses resembled each other.
And she looked like death, pale and thin and fragile
A stick figure with a bobcut night on her head
Some essential freckles and eyes big as eclipses
Eyes that could break your soul in pieces if you stared for too long.
But she never did, perhaps because she knew
What happened to people who caught a glimpse of that black glimmer
What happened to lonely children who aged twice as fast
Maybe she knew, that's why she always seemed to be afraid
Invested in gestures instead of a voice
And in her paleness and darkness and silence
That girl looked like death.
I never really spoke with her
And it will humble me forever, to wonder
If she ever saw me, if she ever noticed
My gaze locked so deep in her abyss
My wandering eyes searching for her
Her instead of beauty
And my lonesome daydreams, spiraling around her
Her instead of laughter.
And I observed her retreat from our little world
And so much wished I could go to her
And make my little hands so big that I could cup her in
And tell her that I understood
Tell her that she could look me in the eyes
Me instead of the ground, my eyes instead of nothingness
And make her smile, just for a second
And make her be a lanky girl instead of death
Make her believe hands can be everything
When the path is paved in darkness.

But I never did.
I never told her that I liked her name
I never told her that her eyes made me cry
Still make me cry
I never told her that some kids never get to be children
And that it was alright, because I could be there
If only for a day, if only for a moment
For just a single smile
And that to look like death can be so beautiful
When living feels cheap.
She never knew my name, or that I was there
Willing to be consumed
She never knew who I was or who I could be
And so, she never could have told me
So that I'd know myself.

I try so hard not to wonder if she still exists
If her name is spoken by the lips of the living
I try so hard not to imagine her alive and well
Assimilated by the passing days, a loving husband
A house, a family, a flock of ordinary friends
I try so hard not to think about her eyes now
And how they may look normal, happy, shallow
I try not to think of her stick legs sunk in a beach
her freckles spreading beneath the sun's embrace
as her children run around her;
I met her at my cruelest, after all.

I'd like to think that if I ever met her
I would know
And that her black hole eyes could still destroy me.
And I would say my name, for far too long reserved
And cup my hands around her pallid face
tell her she looks like death
and that I understand
only to see that smile that never was.
-

 Chapter III:
 A hill made of corpses.
Each day I climb a hill made of corpses.
I sleep in the folds of their names
I dream in the ridges of their stories
Cover myself with the selves they have shed
Burrow like a black thought in every chrysalis
Until the morning claims my rest
And it is time to resume my dubious ascent.

Each day I climb and each night I am consumed
By the echoes of steps that precede me.
Each day I climb, counting the distance
To the top of a hill built from the saddest of wastes.

Perhaps it's fear that drives me upwards
Perhaps it's fear that weighs me down
But it's been years since a thing insurmountable
It's been years since I last welcomed
An avalanche of flesh that could have stopped me.

Each day I climb a hill made of corpses.
I give them names and they give way.
My grasp on their faces, my heels on their knees
My body pressed against their own
A momentary shelter from the absence of wind
My fingers shoved in the hilts of their smiles
Rest painlessly 'tween crenelations of teeth
Painlessly for me.

Perhaps it's fear that drives me upwards
Perhaps it's fear of the surface and depths
But I think it's been years since the ground has been broken
It's been years since the oceans seemed deep
Deep enough for the silence to fit.

Each day I climb a hill made of corpses.
The higher I get, the colder they stare
And the less they look like I remember.
Each night I curl behind their heads
Each night I hide beneath their skin
Try to caress them when they least expect it
Try to forget them when they need it the most.

Each day I climb and each night I am consumed
By the horrid belief I have been here before
Each day I climb, counting the distance
To the top of a hill that seems ever to rise.

Perhaps it's fear that drives me upwards
Perhaps it's fear that keeps me warm
And it's been moments since I last saw my face
On a thousand corpses, pale stacked layers of memory
It's been moments since I so deeply wished
The view from the top is not just a myriad of hills.

Perhaps it's fear that heaves me upwards
Or maybe the hill just grows higher
Step by fearful step.
-

 Chapter IV:
 The wrath of peaceful men.
Where others looked for happiness
I sought peace.
Where others claimed forgetfulness
I searched for calmness.
A wasteland life of terminal serenity
A counterweight to all things fleeting
An arid blueprint of completion
In grayscale watercolours.

And I tried to inflict my order
On those who faltered into my lap
I tried to spell my architecture
For those that seemed in need of shelter
Maybe for them, maybe for ever
Maybe for me, maybe for just as long
As the structures were meaningful
In their temporal fulfillment.

And I abandoned the moments
Even when I missed them the most
And I forsook the horizons
Even when I yearned for departure.
As a thing impermanent
I dubbed my dreams finite
As a wrong imperceptible
I named my rights lacking.

No more, no longer.

I will fit my demands
In the span of each heartbeat
And I won't blame the blood
Should the arteries burst.
Let it flow, if it must
Let it hurt, if it should;
Burn the world if you're freezing
Every moment, or lifetime, or night
Every time, any time.

But no longer a line will be drawn
Not on sand, not on stone.
No longer shall my will be quartered
Not for bliss, not for skin
Not for the whole wide world.
If I taste like ashes, so be it
If I herald a blaze, it will come
You can run, you can claim me
Enjoy me
You can grovel, or whimper, or stand
But no longer a thought will be given
On your order, your structure
Your calm.

I am not to be had in accordance
I am not to be with as long as
Not finite, not perpetual, not measured
Not a wrong to be mended
Nor a right to be wronged.

No more, no longer.

If you want something
Look elsewhere
In a life sworn to order and peace.
Should you want anything, it's all I can give
And should you be free
It will be nothing you can't take.
-

Βορά

Θα πουν για μενα πως δεν έκανα πολλά.
Πως δεν ξεβράστηκα στις όχθες των ονείρων
Πως ακολούθησα τον δρόμο τον πλατύ
Πως έφαγα μόνο απ'το κάρπισμα των στείρων.

Θα πουν για μένα πως δεν έκλαιγα πολύ
Πως δεν χρειάστηκε ποτέ να λύσω μάγια
Πως δεν περπάτησα ποτέ μες στη βροχή
Κι απ' τα καράβια προτιμούσα τα καρνάγια.

Θα πουν πως έζησα μιαν ήσυχη ζωή
Και πως δεν ήλπιζα ποτέ ούτε ευχόμουν.
Κανείς δεν με έψαξε ποτέ μες στη γιορτή
Ήτανε σίγουροι, θα πουν, πως δε θα ερχόμουν.

Θα πουν για μένα πως δεν έζησα αρκετά
Και πως ξοδεύτηκα σε τοίχους να με χτίζω
Ποτέ δεν πήγα όσο έπρεπε μακριά
Και έτσι δεν έμαθα ποτέ πώς να γυρίζω.

Θα πουν για μένα πως δε μου άρεσε το φως
Και πως με βόλευε τα τζάμια να μαυρίζω:
"Δεν ήξερε η νύχτα ότι έχει δόντια, ο αγαθός;"
Μα στο σκοτάδι εγώ ο ίδιος με ταΐζω.

Θα πουν για μένα πως δεν ήμουν αρκετά
Πως θα μπορούσα άλλα τόσα να 'χω γίνει
Πως αν πουλούσα τις πληγές μου για χαρά
Ίσως μονάχος να μην είχα απομείνει.

Μην τους ακούς, εσύ που ζεις ακόμα ανάμεσά τους.
Ποτέ δεν έμαθα τον δρόμο τον πλατύ
Ποτέ δεν χώρεσα στα ξέπνοα πανιά τους.
Και αν δεν περπάτησα μαζί τους στη βροχή
Είναι γιατί βρωμάνε, όταν μουσκεύουν, τα όνειρά τους.

Θα πουν για μένα πως δεν ήξερα να ζω
Με γέλιο πως δεν ήξερα τις μέρες να στολίζω
Και δεν κατάλαβαν ποτέ πως κι αν πεινώ
Κάλλιο με κόκκινες μπουκιές τις νύχτες να ταΐζω.

Θα πουν για σένα πως δεν ήξερα να σ' αγαπώ
Και το σκοτάδι μου πως με όρκισε στο ψέμα.
Στη δόλια νύχτα τους, το φως φέγγει θαμπό
Κι έχουν ξεχάσει τ' άστρα που τους έκαψαν το βλέμμα.

Μην τους ακούς, εσύ που ζεις ακόμα ανάμεσά τους.
Όπου κι αν πήγα, πάντα εδώ ξαναγυρνώ
Στη γη όπου σκιάζουν, διπλωμένα, τα φτερά τους.
Κι όπου γιορτάσαν τη σπορά, ποτέ δεν μ' είδες να περνώ
Γιατί βρωμάνε, όταν ανθίζουν, τα όνειρά τους.

Μην τους ακούς, εσύ που ζεις ακόμα ανάμεσά τους.
Δεν έλειψα ποτέ, ούτε ανάσα, απ' τη γιορτή
Κι αν δεν με γνώρισαν ποτέ, ήμουν μπροστά τους.
Και τρέμω, κάποτε, μην ζήσω όπως αυτοί
Και μην πεθάνω όπως γεννιούνται τα παιδιά τους.

I was gentle.

When their first evening came
I did not flinch
I did not run
But offered all my mornings
Extinguished my small sun
And I was gentle.

And when their first night came
I was not frightened
And did not reach for fire
But laid down all my days
Put out my own dim moon
And I was gentle.

And when true darkness fell
I was not angry
Nor did I feel the light was owed
I joined the dark with my own
Weighed with my young dead stars
And I was gentle.

And when the morning came
I was elated to be richer
An altar worthier of sunsets
But in the light they ran
And they hid and they cowered
And still, I was gentle.

I built myself into a thing unlit
No sun, no moon, no stars, no fire
All gone but scent and touch and words
And still it was too bright
And still it was too warm
Though I was gentle.

So now when the days begin to fall
I rudely shine my brightest
Unkindly burn my hottest
And make the shadows deeper for them all
I doubt they'll know this is my one way left
Of being gentle.

And should the winter bring them back
Should they retrace their course upon the snow
I really, really, gently hope
They do not face me now at all
And know to stand behind me
Where they might think me gentle, still.

Χίλιες καμιά νύχτες.

Υπάρχει ένας κύριος στο βαγόνι μου
Με στολή παραλλαγής και κουρασμένο βλέμμα
Είναι κρυμμένος, όπως κι εγώ, από το πρώτο φως
Βαθειά κάτω απ' τη γη, στο θολό ενδιάμεσο
Της παλιάς νύχτας και της νέας, ολόιδιας ημέρας.

Και σίγουρα θα έρθει μια στιγμή στη ζωή του
Από αυτές, της ημινηφάλιας ανασκόπησης
Όταν μεταξύ σοβαρού και αστείου
Ρωτάμε δυνατά πότε περάσαν τόσες ανατολές
Και πόσο από εμάς αδειάσαμε μέσα τους.

Και σίγουρα, σίγουρα, θα θέλει να το πει
Στον άνθρωπο που θα είναι δίπλα του τότε
"Θυμάμαι εκείνη τη μέρα, ακόμα δεν είχε ξημερώσει
Και στεκόμουν όρθιος στο βαγόνι και μετρούσα
Πόσα άλλα μέρη υπήρχαν που θα ήθελα να είμαι."

Και σίγουρα, σίγουρα, μέσα του θα ξέρει
Ότι κανείς δεν θα νοιαστεί πραγματικά.

Κανείς δεν νοιάζεται για τις ξένες ιστορίες
Για τις πρωινές στιγμές που δεν επέζησε ο ίδιος
Κι αν από ευγένεια τις ακούει, θα τις ξεχάσει
Και αν μέσω δικών του ιστοριών τις συγκρίνει
Δεν βρίσκει τίποτα κοινό, όπως με όλα τα κοινότυπα.

Πες πόσο θες οι ιστορίες σου να αλλάξουν τον κόσμο
Και πώς καμία ανάμνηση δεν ξεθωριάζει στα αλήθεια
Και πως κανένα παραμύθι δεν κάνει το επόμενο παλιό
Μα σίγουρα, σίγουρα μέσα σου θα ξέρεις
Κανείς, ποτέ, δεν νοιάζεται.

Στο μέσο προσδόκιμο της φούσκας μας
Τίποτα πέρα από την επικάλυψη δεν φέρει κύρος
Κανένα γεγονός, ποτέ, δεν θα είναι κοσμογονικό
Παρά μόνο για τους παρόντες ή/και τους μάρτυρες
Γιατί όσοι έλειπαν, δεν θα νοιαστούν.

Όπως κι αυτούς δε θα τους μνημονεύσει κανείς.

Η μεγαλύτερη χαρά σου και η βαθύτερη λύπη σου
Όλα όσα σε όρισαν και σε οδήγησαν εδώ
Αυτά που άφησες να σε γκρεμίσουν
Απλώς γιατί ήλπιζες να το αξίζουν εν τέλει
Είναι για πάντα, για όλους, ασήμαντα.

Υπάρχει ένας κύριος στο βαγόνι μου
Που θα προτιμούσα να κοιμάται
Και να μην έχει πράγματα να πει
Είναι δύσκολο να τραγουδάς ωραία
Όταν έχουν όλοι έναν στίχο να θυμηθούν.

Και σίγουρα, έχεις ήδη αναρωτηθεί
Πόσα θα 'χες προλάβει να δεις
Αν δεν είχες διαβάσει τις λέξεις μου
Και σίγουρα, σίγουρα μέσα σου θα ξέρεις
Πόσο πολύ δεν νοιάζεσαι γι' αυτές
Κι από που ήρθαν.

Darkness given hunger.

The omnivore river has eaten through bone.

This is no world where victory applies
These are no times when wars truly end
Yet I smile as I put out my cigarette
On iridescent wings and broken mandibles
I smile as I still stand
Inedible and whole.

I knew then, when my days were happy
That the child would be slain
The flesh would be poisoned
The sight would be tainted
I knew then, before the insects came
That to wake is to lose
That to rise is to break.

The omnivore night has eaten through herself.

And now I stand right where it began
No more a promise to carrion
No more a billion bites to nothingness
Under my heels lies an army
Under my wounds rages new blood
On my shoulder rides immunity
And my blunted years are stained
With my tutor's ichor.

The omnivore river did eat to the bone
But there's a small piece of darkness in there
Deep in the heart of my marrow
A darkness with a taste of its own
A blind, relentless anti-will to persevere
A symbiont that drains me in order to survive
And the buzzing river tasted much like my blood.

-

This is no world where victory applies
Nor are these times where wars may end
But I'm back on a road with a horizon
I am back on my way, away.
And though sometimes I wonder
When will this skin belong to me no longer
I cannot wait, not anymore:
I serve a darkness given hunger
And I have rivers to eat.

Ivan the wonderful.

 11 το βράδυ, σπίτι του Ιβάν.

Δεν είναι κανείς νηφάλιος, μάτι βατράχι, μπύρες παντού.
Θες να βγάλεις το κινητό να ειδοποιήσεις ότι ζεις, αλλά το κινητό έχει κάμερα και κάτι μέσα σου σού λέει πως καλό είναι να μην εμφανιστεί τέτοια παράμετρος στην ιστορία.

Δεν είναι κανείς νηφάλιος, έξω τα σύννεφα την έχουν δει υδρορροές, οπότε τι να κάνεις, πίνεις και ακούς τον Ιβάν.

"Με τον πατριό μου δεν έχω πολλά-πολλά" σου λέει. "Λέμε κανένα γεια, ξέρεις, ίσα-ίσα για να μη γαμηθούμε στις μαχαιριές". Ωραία. Πολύ καλά. "Εγώ ξεσκάτιζα τον αδερφό μου, δε μου αρέσουν εμένα αυτά". Και σε ποιον αρέσουν;

Ο Ιβάν είναι από μια πόλη της Κριμαίας. Ήξερα και μια κοπέλα κάποτε από εκεί με την οποία μοιράζονται ακριβώς την ίδια αίσθηση ταυτότητας: "Όταν γεννήθηκα εγώ, Ρωσία ήταν" μου 'χε πει εκείνη. Εγώ τον Ιβάν τον γνώρισα Ουκρανό, πλέον είναι Ρώσος. Ο ίδιος λέει πως είναι 1000% Ρώσος και πως "μια μέρα ήρθανε και μας είπανε ότι τώρα είστε Ουκρανοί και άμα θέλετε τα σπίτια σας, θα πάρετε Ουκρανικά διαβατήρια." Η άποψη του Ιβάν για τους Ουκρανούς συνοψίζεται στο "άνετα έπαιρνα ένα καλάσνικοφ και γάζωνα Ουκρανούς χύμα". Οπότε και αποφασίζω να ξεχάσω τη γεωγραφία που έμαθα και να ακούω τον Ιβάν.

"Αύριο Σάββατο, θα πάω απ' τη γιαγιά μου να φάω. Θα είναι εκεί ο πρόεδρος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Παγοδρομιών". Έχω μια γουλιά μπύρας στο στόμα, προσπαθώ πάρα πολύ να μη τη φτύσω, την καταπίνω, το νευρικό γέλιο κρατάει κάνα πεντάλεπτο. Μόλις έχω βρει λίγο την ανάσα μου, ο Ιβάν συμπληρώνει "ναι, πηδιέται με τη γιαγιά μου αυτός." Το νευρικό δεν ξαναφεύγει ποτέ στ' αλήθεια όλη την υπόλοιπη νύχτα.

Ο Ιβάν έχει έναν εξωτερικό σκληρό συνδεδεμένο με μια 20άρα τηλεόραση. Όλη νύχτα ακούμε Cherouvim, Holymen και Kindzadza. Είναι από τις νύχτες που θυμάσαι τον εαυτό σου 10 χρονών και ντρέπεσαι γι' αυτά που ετοίμαζες σε αυτό το παιδάκι. "Τώρα θα σου δείξω φωτογραφίες απ' τη ζωή μου" σου λέει ο Ιβάν και ξέρεις ότι αν πρέπει να φανείς εγκρατής στη ζωή σου μία φορά, αυτή θα είναι στα επόμενα 20 δευτερόλεπτα. Προετοιμάζεσαι όπως-όπως και λες απλώς "βεβαίως".

Η πρώτη φωτογραφία είναι ο Ιβάν έφηβος, μαλλί φράχτης, γυαλί σαν σουτιέν μαύρο τεντωμένο, σπυράκια στη μάπα, χρυσή αλυσίδα (την πούλησε και πήρε ένα φτιαγμένο GLX) και το ίδιο βλέμμα από τότε. "Πόσο είσαι εδώ" ρωτάς. "Το 2008, ωραίες εποχές, κόκες, γκόμενες, λεφτά. Μετά στείλανε τον θείο μου Κορυδαλλό και έχασα τα καλά κονέ". Ωραία. Πολύ καλά. Κιλά; "Κοντέηνερ."

"Εδώ είναι η βίλα της γιαγιάς μου στην Κριμαία". Το νευρικό αναδύεται πάλι γιατί θυμάσαι τον πρόεδρο των παγοδρομιών. Η βίλα έχει ιδιωτικό parking από το οποίο περπατάς κάνα 200άρι μέτρα μέσα από πετρόκτιστο κήπο με μια πισίνα για koi και χρυσόψαρα. Η κανονική πισίνα είναι στον πίσω κήπο. Έχει 2 κουζίνες, μία στο υπόγειο, μία στον όροφο. Κάθε πλάκα ανάμεσα στους ορόφους είναι πενταπλή και "άμα ρίξει βόμβα το αεροπλάνο, από εκεί δεν περνάει, επίτηδες το 'χε κάνει έτσι η γιαγιά, καταφύγιο. Είμαστε τρελοί εμείς οι Ρώσοι. Τα σχέδια είναι κλεμμένα από έναν Έλληνα καλλιτέχνη. Όχι καλλιτέχνη, σχεδιαστή, γλύπτη. Όχι, το άλλο." "Αρχιτέκτονα;" "Ναι μπράβο". Βλέπω φώτο της γιαγιάς ενώ ακούω psytrance. "Και γιατί δεν πας να μείνεις εκεί ρε Ιβάν;" "Γιατί δεν αντέχεται η κωλόγρια". Τον καταλαβαίνω.

Επόμενος φάκελος, ο Ιβάν στο παγοδρόμιο, πέδιλα και απ' όλα. Με πιάνει βήχας απ' το γέλιο.

"Και που τα έβγαλε η γιαγιά τόσα λεφτά ρε μαλάκα;" ρωτάς γιατί έχεις κολλήσει φυσικά με την βίλα.
"Πουστιές εδώ στην Ελλάδα, μάζεψε λεφτά και γύρισε." "Τι πουστιές; Ενδιαφέρομαι."
"Ε απ τα στριπτίζ και τα κονσομασιόν, δεν είναι για μας αυτά".
Δε μιλάς, τι να πεις, όπως η Κριμαία, έτσι και ο σεξισμός έχει παράξενα σύνορα.

"Αυτός είναι ο Γιούρι." Δε θέλω να ξαναδώ ποτέ στη ζωή μου τον Γιούρι, ας μείνουμε εκεί.

Πας να αλλάξεις θέμα. Παίζουν τρεις πίνακες στο δωμάτιο: δύο με κάτι γκόμενες με ζαρτιέρες και κορσέδες και ένας με κάτι καταρράκτες. Η μάνα του Ιβάν είναι καλλιτέχνις. Όχι αρχιτέκτονας, ζωγράφος. "Αυτόν τον πίνακα με τους καταρράκτες η μάνα σου τον έκανε;" "Ναι, και τους τρεις. Είχα κι άλλον έναν γαμάτο με μια γκόμενα που χόρευε, πολύ ζωντανό αλλά μου τον πήρε. Πρέπει να της τον ζητήσω πίσω, έχω τρελαθεί. Μιλάμε σαν φωτογραφία, υπέρ ρεαλιστικό". Γνέφω, δεν διορθώνω, γνέφω μόνο.

Περνάμε μια περίοδο σιωπής ακούγοντας πράγματα που στα βαθιά 90s θα βγαίνανε στις ειδήσεις των 8.30 με φωτογραφίες αιματοβαμμένων υπογείων και χημικών που χρειάζεται απλώς να τα κοιτάξεις λίγη ώρα μέχρι να σε πιάσουν. Ο Ιβάν σπάει τη σιωπή με κάτι που με συγκινεί βαθύτατα:

"Δεν υπάρχει καλό και κακό ρε μαλάκα."

Τον κοιτάω. Περιμένω. Θα μάθω κάτι όπου να 'ναι.

"Δηλαδή Ιβάν;"

"Αυτό. Αυτό που κάνεις εσύ και λες ότι είναι καλό, για κάποιον άλλο είναι κακό. Ή μπορεί να είναι αυτονόητο για εκείνον. Και εσύ να νομίζεις ότι σου χρωστάει, κατάλαβες; Και αυτός να μη στο ξεπληρώσει και εσύ να νομίζεις ότι είναι μουνόπανο αλλά αυτός να νομίζει ότι είναι καλός. Κατάλαβες;"

"Έχεις δίκιο. Αλλά μπορείς να προσπαθείς να είσαι δίκαιος."

"Άμα σκέφτεσαι πολύ τη δικαιοσύνη τρελαίνεσαι."

Θυμάμαι τον πρόεδρο παγοδρομιών και με ξαναπιάνει νευρικό.

"Τρελαίνεσαι μαλάκα" επαναλαμβάνει βλοσυρά ο Ιβάν και δε μπορώ να αναπνεύσω απ' τα γέλια.

Γυρνάμε το playlist σε ρώσικο gangsta rap. Ο Ιβάν μου απαριθμεί όλα τα οχήματά του.

"...και πριν από το GLX που 'χες ανέβει, είχα ένα 600άρι Honda σιαρκάτι, δίχρονο. Απαγορεύτηκε αυτό γιατί είχε κόψει πολλά λαρύγγια από την απότομη επιτάχυνση." Πρέπει να φύγω. "Όσο του δινες, τόσο έδινε, καληνύχτα. Και το γκάζι μέχρι τη μέση, το 'χα πάει 160 χιλιόμετρα στην πίσω ρόδα, σούζα, καληνύχτα."

Πάω για κατούρημα για 8η φορά, προσπαθώ να πετύχω τα skidmarks των παράγωγων του Ιβάν (boys will know) αλλά παίζει να είναι εκεί περισσότερα χρόνια απ' όσα πίστευα. Βγαίνω.

"Πάμε να φάμε τίποτα και να σε γυρίσω" μου λέει.
"Θα σκοτωθούμε στο δρόμο;" ρωτάω.
"Αφού είμαι οδηγάρα ρε και το εργαλείο τραβάει!"
"Ιβάν, έχω ακόμα πράγματα να κάνω. Έχεις καλοκαιρινά λάστιχα. Έχει βρέξει. Δε θέλω να πεθάνω."
"Μην αγχώνεσαι. Δεν είδες παρκάρισμα πριν;"
"Το άφησες μέσα στη μέση του δρόμου."
"Δε γράφουν εδώ. Είναι δίπλα το μπατσικό. Στη φωλιά του λύκου κάνεις ό,τι θες. Αφού είναι στη φωλιά του."

Παραδόξως ο Ιβάν νομίζει πως αυτά που κάνει στο δρόμο είναι extreme. Ευτυχώς, δεν είναι. Κάποια στιγμή κάνει μια "σφήνα" στην δεξιά λωρίδα, ο τύπος στα δεξιά ήταν περίπου 100 μέτρα πίσω. "Τα κάνεις εσύ αυτά όταν οδηγείς;" με ρωτάει. "Όχι ρε, χέζομαι εγώ με τέτοια" του λέω γιατί οτιδήποτε άλλο θα ακουγόταν ως "άσε ρε γατάκι, πάτα το κι άλλο μέχρι να γίνουμε ένα με τη λαμαρίνα".

Φτάνουμε στο 24ωρο χοντογκάδικο. Η τύπισσα με κοιτάει, τα καταλαβαίνει όλα, χαζογελάει μόνη της. Δε το παίρνω προσωπικά, ίσα-ίσα έτσι όπως γελάει θυμάμαι τις παγοδρομίες και με πιάνει νευρικό μόνο μου μέσα στο μαγαζί. Μου τα δίνει, φεύγω.

"Δεν έβαλες τίποτα στις πατάτες;"
"Της είπα μαγιονέζα, μάλλον δεν άκουσε."
"ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΕ; ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΕ;"

Βγαίνει από το αμάξι. Μπαίνει στο μαγαζί.
Τον βλέπω να λέει κάτι δείχνοντας τις πατάτες.
Η υπάλληλος ανασηκώνει τους ώμους και πιάνει τη μαγιονέζα.
Πριν προλάβει να βάλει, βλέπω τον Ιβάν να κοπανάει το χέρι του στις πατάτες.

Πατάτες παντού. Εγώ κοιτάω μέσα από το αμάξι με το χοτ ντογκ στο χέρι.

Η τύπισσα αρχίζει να φωνάζει. Σκέφτομαι τι πρέπει να κάνω αν εμφανιστεί κάνας μπράβος.
Πριν καταλήξω σε κάποιο συμπέρασμα, εμφανίζεται η δεύτερη υπάλληλος με ένα φρέσκο κουτί πατάτες με μαγιονέζα. Εύχομαι να μη το λιώσει και αυτό ο Ιβάν, γιατί δε μου αρέσουν τα κρατητήρια και μου αρέσουν οι πατάτες με μαγιονέζα. Ο Ιβάν το παίρνει, μιλάει λίγο με την υπάλληλο, γελάνε λίγο και οι δύο, εγώ παραδίνομαι μέσα μου, έρχεται.

"Έτσι θέλουν τα αρχίδια, μάθημα. Αλλιώς δε γίνονται άνθρωποι ποτέ."
"Τι της είπες;"
"Άσε τι της είπα, πάρε πατάτες. Ω ρε πούστη καίνε, φταίω εγώ τώρα να πάω μέσα να τη γαμήσω;"

Τρώμε, οδηγεί.

"Άσε με εδώ."
"Εδώ μένεις;"
"Ναι, ένα τετράγωνο δίπλα." Στην πραγματικότητα, θέλω κάνα τέταρτο περπάτημα στη βροχή.
"Ωραίος, μιλάμε."
"Ευχαριστώ για όλα Ιβάν. Να προσέχεις."
"Δεν έχω ανάγκη εγώ."

Κατεβαίνω, δυναμώνει τα μπίτια, φεύγει με σπινιές γαμιώντας.
Συγκινούμαι που πήγαινε σιγά για εμένα και ξεκινάω να περπατάω στη βροχή.

Λίγο πριν φτάσω, θυμάμαι τις παγοδρομίες και με πιάνει πάλι νευρικό.

Terribly right.

Δε θα μαθαίναμε ποτέ επαρκώς και εγκαίρως
Τον τρόπο που ο όρος "παράδοξο"
Είναι εγγενώς οξύμωρος, κάθε φορά.
Πώς ο αποκλεισμός μπορεί να στελεχώσει
Την πληρότητα
Πώς το ελάττωμα είναι συστατικό
Της τελειότητας
Και πως για κάθε ενδεχόμενο μηδενικό
Και κάθε αδιαχείριστη λεπτομέρεια
Είναι το πλήρες και το τέλειο
Που χρωστάει σε εμάς.

Δε θα μαθαίναμε ποτέ τους χίλιους τρόπους
Που στεφανώνουν εγγύηση την έλλειψη
Που κάνουν τον αποχαιρετισμό, υπόσχεση
Που θέτουν τους κανόνες ως πρόκληση εύρεσης
Αυτού στο οποίο δεν έχουν εφαρμογή.

Δε θα μαθαίναμε ποτέ τι θα μπορούσαμε να είμαστε
Αν δεν σκοτώναμε εμείς τα όνειρά μας
Δε θα μαθαίναμε ποτέ να περπατάμε αν δεν φεύγαμε
Ούτε θα ξέραμε τον δρόμο του γυρισμού.

Δεν λέω πως όλα έγιναν σωστά
Ούτε κηρύσσω κάποιο κακό αναγκαίο
Μα έπρεπε να ενοικιαστούμε στο λάθος
Πριν το αποκρουστικό του χέρι
Μας επιστρέψει, αν όχι τα χρωστούμενα
Τα πλέον επάξια.

Δε θα μαθαίναμε ποτέ
Αν δεν το κάναμε μόνοι μας
Δε θα μαθαίναμε ποτέ
Αν δεν νομίζαμε πως το κάνουμε για εμάς.

Passenger seat.

 Δεν είχα λέξεις
Κι ας μιλούσα πολύ.
Δεν είχα λέξεις
Κι ας τις χρειαζόμουν όλες.

Δεν είχα λέξεις
Γιατί πίστεψα στη σιωπή.
Δεν είχα λέξεις
Γιατί τις έκρυβαν τα ημερολόγια.

Χίλιες φορές κοίταξα
Και όλες τους, σε Είδα.
Χίλιες φορές τον ίδιο δρόμο
Από την ίδια μία αρχή του.

"Φτάσαμε" είπα και έλεγα ψέμματα:
Ποτέ δεν φτάσαμε ολόκληροι.

Κι έπρεπε να σε ξυπνήσω.
Και δεν θέλω πια να κοιμηθώ.

Δεν είχα λέξεις
Συγγνώμη
Δεν είχα λέξεις
Μόνο αυτές που έφτιαξαν οι τρελοί
Οι πεινασμένοι
Λέξεις που εφηύραμε
Για να ακούγονται πάνω απ' τον θόρυβο του κόσμου
Αν τύχαινε ποτέ και μίκραινε όπως απόψε
Έστω για λίγο, έστω και τώρα, πάντα ξανά.

Χίλιες φορές να χαθώ
Είναι το ίδιο ανεξήγητο που με βρίσκει
Χίλιες φορές να μου χαριστείς
Δεν θα 'χω λέξεις ποτέ
Τις ίδιες που δεν έχεις κι εσύ
Αυτές που σαν εμάς, τις φυλάμε ανείπωτες
Πολύτιμες όχι παρ' όλο
Μα επειδή είναι περιττές.

Sestos unlit.

XIX

Είδα σήμερα στον ύπνο μου
Ότι σε έσερνα απ' τα μαλλιά
Λες και δεν ήξερες να φεύγεις
Λες και δεν ήξερες να περπατάς.
Και θυμάμαι να σκέφτομαι
Πως μερικά όνειρα δεν τελειώνουν
Θυμάμαι να λέω πως η αιωνιότητα
Δεν είναι αυτό που διαρκεί για πάντα
Μόνο αυτό που επαναλαμβάνεται.
Θα μπορούσα να σου μιλήσω τώρα
Για το πώς όλα αυτά είναι λέξεις
Φτηνής τετραδιάστατης χλεύης
Και πως η αιωνιότητα υπάρχει
Σε χίλιες μορφές -απλώς όχι για εμάς.

Είδα σήμερα στον ύπνο μου
Ότι έκλαιγες στα κρυφά
Λες και δεν ήξερα πως μπορείς
Λες και δεν ήξερα πως ευθύνομαι.
Και θυμάμαι να σκέφτομαι
Πως στα όνειρα δεν τελειώνουμε
Θυμάμαι να λέω πως ο ύπνος
Είναι το τελευταίο παράνομο καταφύγιο
Ένα μικρό κάστρο από κόκκους δευτερολέπτων.
Θα μπορούσα να σου μιλήσω τώρα
Για το πώς όλα αυτά είναι λέξεις
Λέξεις όπως εσύ, όπως εγώ
Και πως μερικοί άνθρωποι
Μιλάνε στον ύπνο τους.

Σήμερα δε θα ξανακοιμηθώ ποτέ
Χθες δεν θα είμαι ποτέ ξύπνιος
Και αύριο
Αύριο ήμουν εγώ το όνειρο.

Είδα σήμερα στον ύπνο μου
Ότι είπα μονάχα λίγες λέξεις
Λες και ήξερες να ακούς
Λες και ήξερες να πιστεύεις.
Και θυμάμαι να σκέφτομαι
Πώς οι νεκροί μπορούν να βοηθούν
Και πως ένα μνήμα στο φως
Μπορεί να είναι ένα μήνυμα τη νύχτα.
Σήμερα δε θα κοιμηθώ
Ποτέ ξανά με κανέναν
Κι αν δω στον ξύπνιο μου κάποιο όνειρο
Θα το σύρω απ' τα μαλλιά ως τον ήλιο
Λες και θα ξέρει να μην καίγεται
Λες και θα ξέρει να μην κλάψει
Όταν δει πώς εδώ δεν έχει σκιά.

Than serve in Heaven.

The savage truth is that the goodness that we preach
Revolves around the notion of an absent evil
Involves the blind spot of a will that perceives
Itself as something self-excluding
Dissolves in words that are too many or too few
To constitute a structure impervious to thirst.

The mindless youth is burdened with the blame
Regarding chance assaults on chance itself
Concerning its own with perpetuating
The temporary
Converting the reality of flesh to a core belief
Of egotistic selflessness, immune to evolution.

Draw blood then soothe; the seeds of peace
Take root in conflict, loss and absence
Kill enough of yourself so the rest may grow
Lose enough of your god so the ape may find shelter
Never forget not to remember
And the path will turn into a way.

The savage truth is that the apotheosis we seek
Is still undeserved by our incoherent, limping psyche
And runs its humble course through avenues of tissue
Residing in our primate language, in our wet, raw tongue
And into sinew and muscle and tendon and nerve
This passing temple is itself the only idol it can hold.

For your skin is the conduit of will
For your words are the last true commandments
For the absence of evil is to acknowledge the flesh
The half-circle to reason: the means to a beginning
Of a kingdom that's come and will ever become;
So swallow the tail of your serpentine thoughts
For only a beast that is fed is truly your own.

MMXV

I will draw myself in the colours of sunset,
I will let you sail to the shores of my light.
On my skin the smell of all your evenings;
On my lips, the taste of night.

I will paint my face in the shades of your starlight,
I will free my breath from the lungs of today.
On my clock the past days whimper
While I tick the dawn away.

I will grow my wings to the ends of the nightsky,
I will rest my head on the fields of the sun;
In my words the peril of safety,
In my will, thy kingdom come.

I will burn myself to the core of my essense,
I will cleanse my dreams of the sick yesterday.
While I die, the crowds just scatter:
When I live, they will give way.

Pyre.

Abandon.

Προσπάθησα να γράψω αυτό που δεν ξέρω με τρόπο που ίσως μπορούσες να μου εξηγήσεις. Προσπάθησα να διαχωρίσω τις σημειακές σταθερές του χώρου, τα χαμένα, τα μακρινά, τα άγνωστα, από το μοναδικό αξίωμα του χρόνου, την αλλαγή. Προσπάθησα να καταλάβω πώς το τέλος το φέρνει μονάχα κάτι που δεν είμαστε ακόμα, πώς κάθε αρχή είναι αιματοβαμμένη μα αθώα λόγω της αμνησίας της. Προσπάθησα να σου πω πως χαμένο, μακρινό και άγνωστο είναι κάτι μόνο και μόνο επειδή έτσι είναι ήδη, τώρα και ακόμα -αλλά ποτέ για αυτό που θα μας κάνει ο χρόνος. Τότε τα χαμένα θα είναι χαμένα ενός άλλου -και δε μας νοιάζουν. Τότε τα μακρινά είναι σε χάρτες που δεν είμαστε πάνω -και δε μας νοιάζουν. Τότε τα άγνωστα είναι οι εξισώσεις που δε μας εντυπωσίασαν -και δε μας νοιάζουν. Προσπάθησα να σου πω, πως δεν ξεχνάμε ποτέ, απλώς οι ζωές μας δεν έχουν μόνο έναν πρωταγωνιστή. Δεν είμαστε ούτε μυθιστόρημα, ούτε δράμα, είμαστε μικρές-μικρές ιστορίες, από άλλα μάτια κάθε φορά και προσπάθησα να σου εξηγήσω τι βλέπω κάτω απ' αυτό το κλισέ και δεν είναι πως το ξέχασα, απλώς δεν το είδα εγώ. Και προσπάθησα να σου πω πως καμιά φορά, το λευκό ανάμεσα στις ιστορίες μυρίζει πριν έρθει και πώς η ζωή μου όλο και πνίγεται σε αυτή τη μυρωδιά. Και ξέρω πως έρχεται μια αρχή για αυτόν που θα είναι εγώ και ξέρω πως έρχεται ένα τέλος για εμένα. Και προσπάθησα να σου ζητήσω συγγνώμη, για την εγκατάλειψη του εαυτού που είσαι τώρα, για το ότι για λίγο θα είμαι κάτι χαμένο, μακρινό και άγνωστο -και που ίσως σε νοιάζει.

Προσπάθησα να σου πω να με βρεις όταν αλλάξεις κι εσύ σε αυτό που θα είσαι, προσπάθησα μέχρι που κατάλαβα το προφανές -δε θα σε νοιάζει.

Of ends that never end.

Ποτέ.

Μετά τη γιορτή
Φύγαμε βιαστικά
Σε έναν ορίζοντα που χάραζε πλάτες
Στον δρόμο πίσω απ' τον τοίχο.

Μετά τη γιορτή
Η μουσική χαμήλωσε τόσο
Ώστε να τη μπερδεύουμε
Με σιωπή.

Μετά τη γιορτή
Σταμάτησα να περιμένω τους νεκρούς
Και η φωνή μου ήταν ηχώ
Των όσων έπρεπε να ειπωθούν.

Και ήξερε ακριβώς τι θέλει να πει
Και πόσο να σιωπήσει
Πώς να κρύβει ένα κόκκινο θρόισμα
Σε μαύρους ψιθύρους.

Και για μένα, που ήμουν το δέντρο
Η γιορτή τελείωσε εκείνη τη νύχτα
Όταν το πρωί τα γέλια έσβησαν
Και δεν έψαξε κανείς τη σκιά μου.

Μου 'μειναν μόνο λίγα μαύρα φτερά
Και χίλιες μαρμάρινες ρίζες
Μία για κάθε φορά που τ' όνομά μας
Δεν ήταν απάντηση πια.

Κι όπως ο κόσμος με ράπισε
Και πίστεψα λίγο πως βάδισα
Τα φτερά, σαν απίθανα φύλλα
Θέριεψαν και με σήκωσαν
Και οι χίλιες μαρμάρινες ρίζες μου
Έσπασαν τη γη σε σκαλοπάτια.

Και έγινα τώρα ορίζοντας
Έρμαιο αυγής και δειλινού
Ποτέ ξανά δικός τους ίσκιος
Ποτέ ξανά σκιά.

Μετά τη γιορτή
Θα αιωρούμαι εδώ
Ανάμεσα στα αναπόφευκτα
Ποτέ ξανά ένα αταίριαστο δόγμα
Ποτέ ξανά ποτέ.

Μετά τη γιορτή
Θα ανθίσω τους χίλιους μου ήλιους
Που τόσο καιρό σαν μνήματα ρίζωναν
Σε έναν θάνατο που δεν θα 'ναι ποτέ.

The Sandbox.

I close my eyes and watch the fires
Soft and dim and hungry
A wall of snakes that yearns for snow
Creatures of rage more tame than angry
A wall of snakes that yearns for snow
 A wildfire season turning slow.

I close my eyes and think of you
Soft and dim and battered
A bed of longing for ever more
Soft feathers burnt and steel wings shattered
A bed of longing for ever more
 Another war within a war.

I close my eyes and my heart races
Loud and hard and wild
Before the sun comes crashing down
Before the sinking world has smiled
Before the sun comes crashing down
 I'll sing a song for you
And drown.

I close my eyes and curse the waves
Soft and warm and calling
A place to hide my life within
The earth afar, my body lolling
A place to hide my life within
Letting me out for one last sin.

As the bonfire, rise.

Με μελαγχολούσε η ιδέα των καμμένων φτερών μέχρι που πίστεψα πως μπορεί κανείς να τραβήξει τον ουρανό προς το μέρος του. Κι έπρεπε τότε να συμφιλιώσω το απόλυτο με το σχετικό, το αμετάκλητο με το ίσως, το δεδομένο με το τυχαίο. Κι αν όλα όσα έχουν όνομα είναι απλές συμβάσεις, δεν είναι αυτό αρκετά καθολικό για να χρεώνεται απόλυτο; Κι αν το αμετάκλητο δεν έχει μόνο μια μορφή, κι αν τα δεδομένα είναι μόνο αυτά τα οποία έτυχαν από μια θάλασσα κλήρων που χρεώσαμε ανύπαρκτους;

Με φόβιζε η ιδέα ενός μοναχικού ενδεχόμενου σε ένα γιγάντιο πλήθος άσχημων και παρεμφερών ομοίων του, ενός Δαβίδ που αντιπαραθέτει έναν ρομαντικό ρόλο με έναν ρεαλιστικό Γολιάθ. Μα πίστεψα στο γιγάντιο του κόσμου και αυτό με έκανε μικρό. Μικρό σαν έναν ιό. Μα οι μικροί δρόμοι έχουν τα λιγότερα διόδια και όταν ήμουν εγώ ο κόκκος έμαθα πώς κοσκινίζουμε τις πιθανότητες απ' τα αντιγόνα μας και πως το να βρεις μια βελόνα στα άχυρα είναι απλό: αρκεί μονάχα μια σπίθα του αναπτήρα.

For absent friends.

Der Turm.

Δεν είναι όλων των ανθρώπων οι λέξεις ίδιες.
Για κάποιους είναι οι ήχοι της αγέλης, οι συλλαβές που μπορούν να αντιγράψουν μαζί με την ψευδαίσθηση της κατανόησης. Είναι η άρθρωση της συμφωνίας τους σε αυτά που δε μπορούν να μάθουν μόνοι τους να γράφουν. Είναι μια σακατεμένη αλφάβητος που ταιριάζει στις σημερινές δηλώσεις ενός παρασιτικού Τώρα, φθόγγοι που αύριο θα μυρίζουν ληγμένα συντηρητικά.

Δεν είναι όλων των ανθρώπων οι σιωπές ίδιες.
Για κάποιους δεν είναι το προϊόν μιας απόφασης, δεν είναι η μήτρα μιας διαδικασίας. Είναι απλώς και ακριβώς όσα μπορούν να πούνε, είναι η τέλεια σιγή ελλείψει εγγενούς θορύβου, ελλείψει μιας αταξίας που θέλει το χρόνο της ώστε να γίνει συμπέρασμα. Για κάποιους η σιωπή δεν είναι επιλογή, είναι η φυσική απουσία οποιουδήποτε εαυτού.

Δεν είναι όλων των ανθρώπων τα δάκρυα ίδια.
Για κάποιους η ροή είναι εκ φύσεως μονοδρομημένη, πάντα και μόνο από τον κόσμο προς αυτούς, πάντα και μόνο με αιτίες που δεν γεννήθηκαν μέσα τους. Ξένες λέξεις, ξένες πράξεις, ξένα ανικανοποίητα: δάκρυα παιδιών, πάντα και μόνο για αυτά που τους συμβαίνουν (ή δεν τους συμβαίνουν ενώ θα ήθελαν) μα ποτέ γι' αυτά που είναι (ή δεν είναι ενώ θα έπρεπε) οι ίδιοι.

Δεν είναι όλων των ανθρώπων η θέληση ίδια.
Για κάποιους υπάρχει μόνο ο στόχος εν συναρτήσει των άλλων, ο ορισμός σύμφωνα με τη θέση του όρου σε μια έτοιμη πρόταση τρίτων. Ψυχρόαιμες αναζητήσεις στην ουσία τους, ετερόφωτες τροχιές στον πυρήνα των αξιών τους. Ένα παζάρι από μπαλώματα και στολίδια που υφαίνεται στο ανδρείκελο ενός εαυτού.

Δεν είναι όλων των ανθρώπων το πεπρωμένο ίδιο.
Για κάποιους είναι η αβασάνιστη πορεία προς ένα αμνημόνευτο τέλος, μια μεγάλη σειρά ατυψεί ανταλλαγών δέρματος για δέρμα, μια αλληλουχία ανώνυμων αναμνήσεων σαν λίστα με βαθμολογίες σε εξετάσεις που δεν μετράνε πουθενά -και τίποτα. Ανώδυνα βήματα, πάντα ανάμεσα και ποτέ προς κάπου, πάντα μέχρι τώρα και ποτέ μέχρι εκεί, ένα νανούρισμα για αυτά τα παιδιά που μπερδεύονται όταν αλλάζει η μελωδία.

Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι.
Για κάποιους οι λέξεις είναι απλώς χρήσιμες, οι σιωπές η φυσική τους προσφορά. Για κάποιους ανθρώπους τα δάκρυα είναι αντίδραση σε ερέθισμα, το αντανακλαστικό ενός εντόμου. Για κάποιους ανθρώπους ο σκοπός είναι το άθροισμα των ξένων εννοιών, η ομογενοποίηση με το συλλογικό μηδέν και η αφομοίωση με το εκατομμυριοστό τίποτα -και η μοίρα τους είναι να μιμούνται, να ανακλούν και να χρησιμοποιούνται.

Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι.
Εκτός απ' αυτούς.