Αφορισμός #48

Πράγματι, "κρίμα" είναι η λέξη που κόβει βαθύτερα απ' όλες.

Control.

And if my fingers trembleIt is not fear, it is not worry.
It is disorder's call
For a lash of purpose;
It is the hounds of collapse
Howling for my leash.

And if my gaze heaves
It's not despair, nor is it doubt.
It is the thousand paths
My war can tread on;
It is the aimless future
Waiting for my cause.

I will engrave my will
On the skin of rebel thoughts;
I will build up my cause
With the ashes of failure.

And if my lips don't move
It is not loss for words, nor absence.
It is the minefield of my silence
Where petty woes lose limbs;
It is the ground of calculation
For the optimal march.

And though I dress myself for war
It is not war I am preparing.
For should the world obey me not
There's always gas and matches;
And though my fingers may tremble
Pay them heed:
They will close the eyes
Of the odds against our favour.

crotto

Τα μάτια του Φάμπιο είναι σχεδόν χρυσαφί
Όταν τα χτυπάει το φως.
Μερικές φορές, όταν κάθεται στην αυλή
Με ένα τσιγάρο στο στόμα
Παίρνουν ένα κεχριμπαρένιο χρώμα
Που ο ίδιος μάλλον δεν έχει δει ποτέ.
Κοιτάνε το κενό, νωρίς το απόγευμα
Όταν η ζέστη αρχίζει να γλυκαίνει
Και ο Φάμπιο αναρωτιέται
Λογής λογής μικρά πράγματα
Αν έβγαλε όλα της τα άνθη η τριανταφυλλιά
Αν θα έχει σήμερα πυροτεχνήματα στη λίμνη
Αν θα βρει χρόνο να ξύσει το μεγάλο ταψί
Αναρωτιέται αν υπάρχουν υπόνομοι στη Σελήνη
Κι αν ένας ουροβόρος παχαίνει ή αδυνατίζει
Αναρωτιέται γιατί η σιωπή κάνει θόρυβο
Αν υπάρχει υλικό αρκετά στεγανό
Για να ταφείς μαζί με την ευτυχία σου
(Κάτι σαν γυάλινο τσιμέντο, έτσι το σκέφτεται).
Και τα χρυσαφιά μάτια του Φάμπιο
Γίνονται ρετσίνι καθώς αναρωτιέται
Τι γεύση έχει το αλάτι για τα ψάρια
Και αν τα μυρμήγκια έχουν μυρμήγκια-φίλους
Αναρωτιέται αν υπάρχει κάποιο μέρος
Κάποιο ψηλό ή βαθύ μέρος
Που το φως είναι έτσι φτιαγμένο
Που δεν κάνεις σκιά
Αλλά δε σε τυφλώνει κι όλας
Αναρωτιέται αν όταν κοιτάς τα χέρια σου
Βλέπεις τίποτα
Ή όταν ξυπνάς το πρωί
Πονάς αλλά δε το νοιώθεις
Αυτά αναρωτιέται ο Φάμπιο
Όταν ένας νεαρός με κοτσίδα μπαίνει στην αυλή
Και τον ρωτά αν η κουζίνα σερβίρει.
Αλλά είναι ακόμα πολύ νωρίς
Και αφού φεύγει
Ο Φάμπιο προσπαθεί να ξαναπιάσει τις σκέψεις του
Αλλά είναι ακόμα πολύ αργά
Το τσιγάρο του έχει τελειώσει
Και τα μάτια του είναι πάλι λαμπερό χρυσαφί.

Fingercuffs

There's a black ring 'round the edge of my island
A black ribbon of iron, like Leviathan's crown
There's a black ring 'round the tip of my tongue
A black ring 'round my ankle
A black ring that borders the sun
A black ring that sleeps in my pillow.

And I reek of smoke and iron
As my days do not flow
As my days must be forged.

There's a black ring 'round my finger
A black band of forget-me-not
And the work of my hands
Is ever bound to its weight.

It sits there ungrinding and loose
Invisible in its unlight
But it chokes my dreams to reminders
Of alarms, clocks and waking.

Like a hard iron pet-worm or snake
It whispers midst my Eden
Words that rival your own
"I will always be with you"
And the words taste like iron
The words taste like blood
And I so hope your soft touch
Is sharp enough to sever my finger.