Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2008

Περιμνημόνια.



-Ένα Davidoff μαύρο.
-Ορίστε αγόρι μου.
-Ευχαριστώ.
-Εγώ ευχαριστώ, στο καλό.
-Καλή σας μέρα.

Δεν έχει μεταλλικό ήχο. Δεν έχει φυτίλι.
Όχι σήμερα.
Σήμερα είναι ένας φτηνός πλαστικός αναπτήρας που 'χει πάνω του στάμπα τη διεύθυνση ενός κλαμπ στα Εξάρχεια.

Τη δουλειά του την κάνει.

Το αγόρι κοιτά τον φύλακα. Ψηλός, χαζός και άχαρος μα συμπαθής όπως πάντα. Και ο χρόνος τον συμπαθεί καταπώς φαίνεται.

Μια τζούρα. Το αγόρι περνάει την πύλη και πλησιάζει τον αγαθό ψηλολέλεκα.

-Συγγνώμη, η γραμματεία επάνω έχει ανοίξει;

Το βλέμμα του φύλακα είναι ανάστατο. Κοιτά τα μακρυά μαλλιά του αγοριού, το μαύρο του παλτό και το λευκό του τσιγάρο. Ο φύλακας είναι πρωινός τύπος και όλα αυτά είναι κάπως περίεργα. Κοιτά το ρολόι του, ίσως για να βεβαιωθεί-

-Ανεβείτε, κάποιον θα βρείτε.

Μαρμάρινες σκάλες. Στα δεξιά, ένα μικρό κυλικείο, στα αριστερά τουαλέτες και εργαστήρια φυσικών επιστημών. Το φίλτρο πέφτει στο κεφαλόσκαλο και η στροφή κλειστή.

-Καλημέρα. Ψάχνω τον κύριο ΧΧΧΧΧ. Έχει έρθει ή όχι ακόμα;
-Να κοιτάξω.

Γνωστή φάτσα. Κάποτε με αυτή τη βαριά φωνή μανάβη, έλεγες τα δικά σου για τον βάζελο, τους μιγαδικούς αριθμούς και τους δορυφόρους του Δία. Και με αυτό το χέρι που τώρα μπορώ τόσο εύκολα να σπάσω, κάποτε με είχες αρπάξει από το μανίκι. Μα δε θυμάσαι τίποτα από αυτά γιατί δε θυμόμαστε τα πράγματα που κάνουμε από συνήθεια.

-Στις εννιά έρχεται.
-Καλώς.

Το αγόρι κάθεται στο παγκάκι και κοιτά την πύλη απ' έξω.
Τα μεγάλα κάγκελα, τα βαριά τσιμέντα.
Τους προβολείς στις γωνιές.
Τον αγαθό φύλακα.

Πολλές μικρές σιλουέτες, μικρές τόσο που το αγόρι απορεί για το αν υπήρξε ποτέ έτσι, πλέουν στην μαύρη άσφαλτο του Προαύλιου Ωκεανού, φωνάζοντας μα αμίλητες.

Ένας ήχος που μόνο το αγόρι δείχνει να αντιλαμβάνεται τη λύσσα του, τινάζεται σαν κορδέλα στον κόσμο. Και οι μικρές σιλουέτες φτιάχνουν στρατιές και συντάσσονται.

Η μηχανική φωνή που γεμίζει το σύμπαν, κολλά στα χείλη του αγοριού και αρχίζει να τα κουνά.

"Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς..."

Πόσες φορές το έχει ξανακούσει; Πόσα πράγματα να έχει σβήσει από τον ύπνο που δεν έκανε για να τ' ακούει;

"...γεννηθείτω το θέλημά σου..."

Αλλιώς τι; Αλλιώς έχει ποινολόγιο.

"...αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού, αμήν."

-

Το αγόρι περνάει την πύλη.
Το δεξί του χέρι κρατά το λευκό του τσιγάρο.
Το άλλο, κρατά κάτι σφιχτά και απελπισμένα στην τσέπη του.

Τώρα η γόπα δεν πέφτει στο κεφαλόσκαλο.
Τώρα το θάρρος δεν έρχεται μόνο.

-Ήρθε;
-Θα αργήσει, θα 'ρθει κατά τις 11.30.
-Καλώς, ευχαριστώ.
-Εσύ ποιος είσαι;
-Δε με θυμάστε.

Αλλά εγώ σας ξέρω.
Σας θυμάμαι καλύτερα κι απ' τον εαυτό μου.

Το αγόρι πετάει τη γόπα του μέσα απ' την πύλη και την περνά.
Τραβάει το αριστερό του χέρι μέσα απ' το παλτό του.

Κοιτά την Δανέζικη κορώνα στη χούφτα του.
Χαμογελά.

Η πύλη δεν τον γερνά άλλο.
Και οι ρυτίδες του, ρωγμές στο μαρμάρινο κεφαλόσκαλο.

Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2008

Travel Blog III

Μπερλίνο!



Sony Center, στολισμένο δισδιάστατα.
Melange με σαντιγύ και κουβερτούλες.



DB Tower και το μπαλόνι που δεν πήγε στον μπαλονοπαράδεισο.



Olympia Stadion τη μέρα που η Hertha έστειλε τη Στουτγκάρδη σπίτι της. Θάνατος στον γέρο δίπλα μου και τον διαιτητή.



Unter Den Linden και κουμπωμένα παλτά.



Πολιτιστικές προσμίξεις στις όχθες του Spree.
Ειδική μνεία στην σερβιτόρα που έπαιζε κάποιο Ορκ στο LOTR.



Potsdamer Brücke. Κίτρινα φύλλα και παρθένες καβάτζες.
Όλα έξω απ' το κατώφλι του ξενοδοχείου, περισσότερα μέσα.



Gedächniskirche. Ωραιότατα καπέλα από πλανόδιους.


Χάμπουργκ!



Εκκλησία του Άι Μιχάλη. Δισδιάστατη.



Καλαμάκια και γλυκά. Όλα στο τετράγωνο.



Δεν είναι Skandinavik, μα είναι όμορφο.



Γιατί δεν γίνεται να είμαστε μόνο με Remarque και Rilke.



Το λιμάνι και το gargoyle. Κατάλληλο για όλους.



Με τις όμορφες πόλεις, ανταλλάζεις όμορφες κουβέντες.



Είχατε και στο χωριό σου κανάλια.



Σε περίπτωση που έχετε ραντεβού στην πλατεία και σας στήσουν. Κρυπτόλεξο.
Και πάλι αμοιβαιότητες ατμόσφαιρας.



Ληστεία. Φέρε ό,τι έχει ζάχαρη και καφεΐνη.
Ξεχωριστά όμως. Είμεθα σοβαροί εγκληματίες.

Ντανμαρκ!



Κυματοθραύστης. Ερασιτέχνες.
Κάτω από τα πόδια μας έχει ένα τραίνο, μέσα σε ένα καράβι.
Παντού συμβολισμοί πια.



Το καλύτερο σημείο για ένα πικνικ.



Ο κακόφημος σιδηροδρομικός σταθμός της πρωτεύουσας της Γιουτλάνδης. Περί τα 40 δευτερόλεπτα πριν την επέτειο της πρώτης μου γέννησης.

Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2008

Αφορισμός #Ε



-Δε χρειάζομαι να με φροντίζεις.
-Γι' αυτό το κάνω.

Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2008

Welthauptstadt Germania.



1/1 καβάτζες.

Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2008

Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2008

If the end does not come.



Είναι τόσο υπερβολικά ανθρώπινη αυτή μας η τάση
Να φερόμαστε στις έννοιες και τους όρους
Σαν είλωτες που προστάζονται από ψηφία και ήχους.
Μόνο και μόνο επειδή τα εφηύραμε
Αυθαίρετα θεωρούμε πως μας ανήκουν
Λες και είμαστε εμείς που θα μείνουμε για πάντα
Όταν αυτά θα 'χουν φύγει.

Θα σκεφτούμε ποτέ -στα σοβαρά-
Πως και αυτά φθείρονται με τον ίδιο τρόπο
Που φθείρεται ό,τι έχει όνομα;
Ή θα μας φαίνεται αστείο να προσέχουμε
Μήπως και σπάσουμε το λεπτεπίλεπτο είναι των λέξεων
Και θα μορφάζουμε προς έκκληση σοβαρότητας
Χωρίς να σκεφτούμε πως οι μορφασμοί είναι σιωπή;

Αγναντεύουμε τελείτσες στο χάρτη, γραμμές σε ρολόγια
Και με ένα ανέμισμα της γλώσσας μπήγουμε τις ταμπέλες
Εδώ είναι θλίψη, εδώ είναι χαρά, εδώ είναι θάνατος
Όλα υπαγόμενα στη ΔΟΥ Αισθητικής (στεγάζεται σε τροχόπιτο)
Χαρτόσημο δίχως εφάπαξ καταβολή, μα τα επιτόκια, χεχ...
Εδώ η αρχή, εδώ η υπερβολή και ο Gauss, η μεγάλη σιωπή
Παρακάτω το τέλος-

Για κάτσε ρε πούστη, για κάτσε λίγο.

Και αν το τέλος δε θέλει να έρθει;

Ανεμίζεις περήφανα τα λάβαρα του αγνώστου
Και χαράζεις από μέσα απ' τα βλέφαρα τη Στιγμή
Και γύρω από την περήφανη ομορφιά που σε πνίγει
Έχεις χτίσει τις μεγάλες καμπύλες παρενθέσεις
Για να μαίνεται εκεί μέσα η λαμπρή σου πανωλεθρία.
Και νομίζεις πως έτσι είναι οι ήττες βλακάκο
Με αρχή, μέση, τέλος;

Και αν το τέλος δεν έρθει;

Στο μικρό ενυδρείο που έχεις για στέρνο
Προσπαθείς να στριμώξεις τυφώνες, σειρήνες, ναυάγια
Μα οι μικρές νηηπομπές που σέρνεις πίσω σου
Δίχως να είδαν ποτέ τους τορπίλλη με τρόμο
Σου θυμίζουν πως ακόμα και αν είναι διάφανα
Τα τετράγωνα τζάμια ορίζουν το χώρο
Και ό,τι ορίζεις, θα 'ναι πάντα μικρό.

Με μεγάλη ευκολία τραγουδάς για συντρίμια
Με μεγάλους παλμούς σιωπάς και πεθαίνεις
Το "μετά" λες δεν υπάρχει, κι όμως
Μήπως απλώς ως εκεί σε βαστάνε τα κότσια σου;
Για μεγάλες πληγές ετοιμάζεις αλμύρα
Για μικρές στιγμές επιτάφιους γράφεις
Μια γραμμή από πορφύρα που την κόβει το τέλος

Μα για κάτσε ρε πούστη.

Κι αν το τέλος δεν έρθει;

Κυριακή, 12 Οκτωβρίου 2008

Czech mate.

Πως βελτιώνει κανείς ένα ΓΚΡΟΥΒΗ τραγούδι που ούτως ή άλλως σπέρνει; Απλό, βάζει τρεις Τσέχες να το διασκευάσουν. Στα Τσέχικα.

Οπλιστείτε με σαλιάρες και πατήστε play.



Παρακαλούνται οι κοπελιές να το διασκευάσουν και στα deutschlish:

Diees boots aγ made für valking, und das ist vat zey'll do
Ein ov diees dayz, diees boots aγ gonna march all ova du!!!

Γηέα.

Παρασκευή, 10 Οκτωβρίου 2008

They say happiness is the folly of fools.



Pitty poor me, one of the fools.

Πέμπτη, 9 Οκτωβρίου 2008

Leftunders.


Οι εικόνες τελειώνουν, αρχίζουν οι αλήθειες.
Οι λέξεις κάνουν χώρο για την άφιξη των σιωπών.
Τα χαλιά είναι βαθειά κόκκινα, όχι γιατί έτσι είθισται
αλλά εξ' αιτίας της τελευταίας πρακτικής χρησιμότητας.

Εδώ μέσα έχω την ανάσα πριν το κύμα.
Μια μεγάλη βοή υψηλού βαρομετρικού που θυμίζει βροντές
Σαν αυτές που βλέπαμε κάποτε στους χάρτες
Και τώρα χαζεύουμε σχεδόν επιπόλαια στον ορίζοντα.

-Μα υψηλό βαρομετρικό σημαίνει καλό καιρό.
-Σημαίνει απλώς απότομη πτώση.

Δεν ξέρω τι να σου πω. Ξέρω πως κάτι θέλω
Και είναι σίγουρα καλό, μα βλέπω, δε φοβάσαι.
Και άμα φοβάμαι μόνο εγώ, νομίζω είμαι ο μόνος που δεν ξέρει
Μα ίσως είναι το αντίθετο, δεν είμαι σίγουρος.

Σε φαντάζομαι να με κοιτάς συμπονετικά σχεδόν
Και να μιλάς για όσα κάνω λάθος με τρυφεράδα
Και το κάνεις τόσο καλά που σε πιστεύω και ξεχνώ
Πως μάλλον είναι επειδή εσένα σου τέλειωσαν τα λάθη.

-Αφού δεν ξέρεις τίποτα, γιατί ζορίζεσαι μόνος σου;
-Προβάρω για τα ζόρια της παρέας μάλλον.

Πολλές φορές νόμισα πως έχω στερέψει.
Πως η μη γραμμική μας συνάρτηση
-να, τώρα κόλλησα στο "μας"-
έχει ανεπανόρθωτα αναβληθεί και τεντωθεί
και γίνει αξιώμα και νόμος και αντίδραση εξουδετέρωσης
μιας εποχής που δεν έχει χώρο για άλλα δόγματα
για άλλους κανόνες
και άνυδρα άλατα.

Μα όταν το "νομίζω" μου γίνεται αυτό το άγαρμπο "ξέρω"
Αρκεί να μιλήσεις
όχι πολλά, μια-δυο λέξεις
σαν αυτές που έλεγες χρόνια πριν
πριν η γνώση και η θέληση γίνουν παυσίπονα των πεντακοσίων
όταν υπήρχε ακόμα η επιλογή
να χάσει κανείς την πτήση του
ή τα πάντα
αρκεί σαν τότε να ακούσω τη μεταλλική σου χροιά
να γίνεται απαλό ύφασμα και δροσερή ζεστασιά
και να θυμηθώ χέρια, τσέπες, σκιές
ενθύμια ενός απέραντου αύριο
ναι, αρκεί να μιλήσεις
και όλα πεθαίνουν πανέμορφα και ξανά.

-Είχες πάντα την επιλογή.
-Το πάντα ήταν χθες.

Δεν ελπίζω σε κάτι. Ακούω ό,τι μου λες
τα "καλύτερα απ' όσο νομίζεις"
και τα περί αμοιβαιότητας και παραλληλίας
και ας μην έχεις ιδέα και ας μην έχω ιδέα
και πόσο μου αρέσει όταν καταλήγεις "είναι πολύ πιο απλά"!
Δε μπορώ να αποφασίσω αν το λες σαν κοριτσάκι
ή σαν εμένα.

Δεν περιμένω τίποτα. Θέλω πολλά, όλα ή τίποτα, ναι
Μα θα είμαι ευγενικός με τον καιρό που μας δόθηκε
είναι λίγος, μα τι φταίει αυτός;
Όχι, θα έρθω απλώς να σε βρω
και μακάρι να έχεις δίκιο
και μακάρι να κάνει κρύο
και μακάρι να προλάβω να σου τα πω όλα
χωρίς τα δεκανίκια των λέξεων.

-Δε θα πιστέψω ποτέ πως μου τα έχεις πει όλα.
-Σίγουρα όχι όσες φορές θα ήθελα.

Τρίτη, 7 Οκτωβρίου 2008

Δεκάδες.



Καλή αρχή.

Σάββατο, 4 Οκτωβρίου 2008

FW: FW: FtW!



Σου 'χω ξαναμιλήσει για το πως η ενδοκρινολογία αλατίζει τις χιλιάδες μικρές πληγές στις λιγοστές μεγάλες αλήθειες. Σου 'χω ξαναπεί, "η άγνοια είναι ευτυχία" μα και πως "η αλήθεια θα μας ελευθερώσει". Είναι τόσο δύσκολο να βάλει κανείς δυο φράσεις σε πρόγραμμα;

Ναι, απ' έξω φαίνονται όλα "πολύ πιο απλά" όπως λες και 'συ που και που. Και ναι, έξω απ' το χορό, πολλά τραγούδια λέγονται -τι σημαίνει αυτό; Γιατί αξίζει να αντιμετωπιστεί ως δειγματοληψία; Δεν είναι αληθέστερο από το από μέσα -και σίγουρα δεν είναι κάτι διαφορετικό.

Κάποιος με λιγότερη νοητική χωρητικότητα ίσως να έλεγε "για να δεις τα πράγματα σφαιρικά". Μα το πεδίο ορισμού είναι άσφαιρο εδώ και πέρα από τα παιχνιδάκια με τις λέξεις και μέσα στα παιχνιδάκια με τις έννοιες, όταν βλέπεις κάτι σφαιρικά, το βλέπεις μόνο απ' την απ' έξω.

Συνεχίζω να πιστεύω πως το "γιατί" είναι πολύ πιο τρυφερή ερώτηση από το "τι είναι".
Καλύτερα κουτσομπόλης παρά ψυχίατρος, όχι;

Ναι, "απ' έξω" όλα τα παγκάκια μονοθέσια είναι και τα διπλά στρώματα για να απλώνεσαι και η γαλαρία για να ξαπλώνεις και οι παλάμες για να γίνονται γροθιές που θεμελιώνουν τους ώμους σου βαθειά μέσα στις τσέπες για να μπορείς να τους ανασηκώνεις ευκολότερα. Και ναι, σε όποιο χωροχρονικό πλαίσιο που σηκώνει μονάδες μέτρησης και να το δεις, ποτέ ο άσσος δε θα πέσει πάνω στο μηδέν -δεν πιστεύω στο ψευδο-φ και τις χρυσές αναλογίες.

Αλλά ένα τσιγάρο και δέκα ζαριές, του πούστη, τις χωράμε και χωρίς άλγεβρα.
Εκτός αν γίναμε πια τόσο εύκολοι που τα θέλουμε όλα δύσκολα.

Short Story #4



"Γιατί όχι;" σκέφτηκε, λίγο πριν η απάντηση έρθει: σιωπή.
Αποτελειώθηκε με ένα χαμόγελο και ένα θηκάρι.

Πέμπτη, 2 Οκτωβρίου 2008

Αφορισμός #14



Ο εκάστοτε θάνατος ίσως διστάζει από την βλοσυρή σιωπή μιας υπολογιστικής λογικής και της ισχύος της, μα είναι ο θυμωμένος βρόντος της ασπίδας στο δάπεδο που τον αψηφά.