Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

MMXV

I will draw myself in the colours of sunset,
I will let you sail to the shores of my light.
On my skin the smell of all your evenings;
On my lips, the taste of night.

I will paint my face in the shades of your starlight,
I will free my breath from the lungs of today.
On my clock the past days whimper
While I tick the dawn away.

I will grow my wings to the ends of the nightsky,
I will rest my head on the fields of the sun;
In my words the peril of safety,
In my will, thy kingdom come.

I will burn myself to the core of my essense,
I will cleanse my dreams of the sick yesterday.
While I die, the crowds just scatter:
When I live, they will give way.

Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2014

Pyre.

Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2014

Abandon.

Προσπάθησα να γράψω αυτό που δεν ξέρω με τρόπο που ίσως μπορούσες να μου εξηγήσεις. Προσπάθησα να διαχωρίσω τις σημειακές σταθερές του χώρου, τα χαμένα, τα μακρινά, τα άγνωστα, από το μοναδικό αξίωμα του χρόνου, την αλλαγή. Προσπάθησα να καταλάβω πώς το τέλος το φέρνει μονάχα κάτι που δεν είμαστε ακόμα, πώς κάθε αρχή είναι αιματοβαμμένη μα αθώα λόγω της αμνησίας της. Προσπάθησα να σου πω πως χαμένο, μακρινό και άγνωστο είναι κάτι μόνο και μόνο επειδή έτσι είναι ήδη, τώρα και ακόμα -αλλά ποτέ για αυτό που θα μας κάνει ο χρόνος. Τότε τα χαμένα θα είναι χαμένα ενός άλλου -και δε μας νοιάζουν. Τότε τα μακρινά είναι σε χάρτες που δεν είμαστε πάνω -και δε μας νοιάζουν. Τότε τα άγνωστα είναι οι εξισώσεις που δε μας εντυπωσίασαν -και δε μας νοιάζουν. Προσπάθησα να σου πω, πως δεν ξεχνάμε ποτέ, απλώς οι ζωές μας δεν έχουν μόνο έναν πρωταγωνιστή. Δεν είμαστε ούτε μυθιστόρημα, ούτε δράμα, είμαστε μικρές-μικρές ιστορίες, από άλλα μάτια κάθε φορά και προσπάθησα να σου εξηγήσω τι βλέπω κάτω απ' αυτό το κλισέ και δεν είναι πως το ξέχασα, απλώς δεν το είδα εγώ. Και προσπάθησα να σου πω πως καμιά φορά, το λευκό ανάμεσα στις ιστορίες μυρίζει πριν έρθει και πώς η ζωή μου όλο και πνίγεται σε αυτή τη μυρωδιά. Και ξέρω πως έρχεται μια αρχή για αυτόν που θα είναι εγώ και ξέρω πως έρχεται ένα τέλος για εμένα. Και προσπάθησα να σου ζητήσω συγγνώμη, για την εγκατάλειψη του εαυτού που είσαι τώρα, για το ότι για λίγο θα είμαι κάτι χαμένο, μακρινό και άγνωστο -και που ίσως σε νοιάζει.

Προσπάθησα να σου πω να με βρεις όταν αλλάξεις κι εσύ σε αυτό που θα είσαι, προσπάθησα μέχρι που κατάλαβα το προφανές -δε θα σε νοιάζει.

Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2014

Ποτέ.

Μετά τη γιορτή
Φύγαμε βιαστικά
Σε έναν ορίζοντα που χάραζε πλάτες
Στον δρόμο πίσω απ' τον τοίχο.

Μετά τη γιορτή
Η μουσική χαμήλωσε τόσο
Ώστε να τη μπερδεύουμε
Με σιωπή.

Μετά τη γιορτή
Σταμάτησα να περιμένω τους νεκρούς
Και η φωνή μου ήταν ηχώ
Των όσων έπρεπε να ειπωθούν.

Και ήξερε ακριβώς τι θέλει να πει
Και πόσο να σιωπήσει
Πώς να κρύβει ένα κόκκινο θρόισμα
Σε μαύρους ψιθύρους.

Και για μένα, που ήμουν το δέντρο
Η γιορτή τελείωσε εκείνη τη νύχτα
Όταν το πρωί τα γέλια έσβησαν
Και δεν έψαξε κανείς τη σκιά μου.

Μου 'μειναν μόνο λίγα μαύρα φτερά
Και χίλιες μαρμάρινες ρίζες
Μία για κάθε φορά που τ' όνομά μας
Δεν ήταν απάντηση πια.

Κι όπως ο κόσμος με ράπισε
Και πίστεψα λίγο πως βάδισα
Τα φτερά, σαν απίθανα φύλλα
Θέριεψαν και με σήκωσαν
Και οι χίλιες μαρμάρινες ρίζες μου
Έσπασαν τη γη σε σκαλοπάτια.

Και έγινα τώρα ορίζοντας
Έρμαιο αυγής και δειλινού
Ποτέ ξανά δικός τους ίσκιος
Ποτέ ξανά σκιά.

Μετά τη γιορτή
Θα αιωρούμαι εδώ
Ανάμεσα στα αναπόφευκτα
Ποτέ ξανά ένα αταίριαστο δόγμα
Ποτέ ξανά ποτέ.

Μετά τη γιορτή
Θα ανθίσω τους χίλιους μου ήλιους
Που τόσο καιρό σαν μνήματα ρίζωναν
Σε έναν θάνατο που δεν θα 'ναι ποτέ.

Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2014

The Sandbox.



I close my eyes and watch the fires
Soft and dim and hungry
A wall of snakes that yearns for snow
Creatures of rage more tame than angry

A wall of snakes that yearns for snow
 A wildfire season turning slow.

I close my eyes and think of you
Soft and dim and battered
A bed of longing for ever more
Soft feathers burnt and steel wings shattered

A bed of longing for ever more
 Another war within a war.

I close my eyes and my heart races
Loud and hard and wild
Before the sun comes crashing down
Before the sinking world has smiled

Before the sun comes crashing down
 I'll sing a song for you
And drown.

I close my eyes and curse the waves
Soft and warm and calling
A place to hide my life within
The earth afar, my body lolling

A place to hide my life within
Letting me out for one last sin.

Παρασκευή, 12 Σεπτεμβρίου 2014

As the bonfire, rise.


Με μελαγχολούσε η ιδέα των καμμένων φτερών μέχρι που πίστεψα πως μπορεί κανείς να τραβήξει τον ουρανό προς το μέρος του. Κι έπρεπε τότε να συμφιλιώσω το απόλυτο με το σχετικό, το αμετάκλητο με το ίσως, το δεδομένο με το τυχαίο. Κι αν όλα όσα έχουν όνομα είναι απλές συμβάσεις, δεν είναι αυτό αρκετά καθολικό για να χρεώνεται απόλυτο; Κι αν το αμετάκλητο δεν έχει μόνο μια μορφή, κι αν τα δεδομένα είναι μόνο αυτά τα οποία έτυχαν από μια θάλασσα κλήρων που χρεώσαμε ανύπαρκτους;

Με φόβιζε η ιδέα ενός μοναχικού ενδεχόμενου σε ένα γιγάντιο πλήθος άσχημων και παρεμφερών ομοίων του, ενός Δαβίδ που αντιπαραθέτει έναν ρομαντικό ρόλο με έναν ρεαλιστικό Γολιάθ. Μα πίστεψα στο γιγάντιο του κόσμου και αυτό με έκανε μικρό. Μικρό σαν έναν ιό. Μα οι μικροί δρόμοι έχουν τα λιγότερα διόδια και όταν ήμουν εγώ ο κόκκος έμαθα πώς κοσκινίζουμε τις πιθανότητες απ' τα αντιγόνα μας και πως το να βρεις μια βελόνα στα άχυρα είναι απλό: αρκεί μονάχα μια σπίθα του αναπτήρα.